
Hay bandas que tardan años en descubrir qué quieren decir. SHUSH parece haber encontrado primero las cosas que necesitaba sacar de dentro y después la manera de convertirlas en canciones.
Desde Miami, el proyecto reúne distintas raíces latinoamericanas dentro de una ciudad donde el inglés y el español conviven constantemente. Esa mezcla se refleja en una identidad que ellos mismos resumen de una manera imposible de ignorar: “rock trilingüe: español, inglés y trauma”.
Migración, pertenencia, relaciones familiares, desamor, culpa, comunidad y las disculpas que nunca llegaron a decirse atraviesan el universo de la banda.
Este 17 de septiembre, SHUSH publica Apología, su álbum debut, un disco nacido prácticamente al mismo tiempo que el proyecto y que funciona como fotografía de una banda que no parece demasiado interesada en quedarse quieta. Días después viajarán por primera vez a México como agrupación, con presentaciones el 24 de septiembre en Rebel Rebel, Ciudad de México, y el 2 de octubre en Rito War Fest, en Guadalajara.
Antes de ese primer encuentro con el público mexicano, Blizz, conversó con Jochi, vocalista de SHUSH nacido en Ecuador, sobre el nacimiento de la banda, crecer entre diferentes culturas, la improvisación como punto de partida, Apología, la vulnerabilidad de sus canciones y por qué hacer música también significa mantener una conexión con la comunidad que los rodea.
Ricardo Delgado (Blizz): Quiero comenzar desde el principio. ¿Cómo nace SHUSH y en qué momento se dan cuenta de que el proyecto podía convertirse en una banda con identidad propia?
Jochi (SHUSH): Yo trabajaba como bartender y llevaba alrededor de tres años y medio o cuatro años ahí. Ya estaba bastante abrumado con la dinámica del trabajo y, al mismo tiempo, intentaba sacar adelante mi proyecto como singer-songwriter.
Estaba involucrado en algunos colectivos, pero también sentía que estaba en un momento de estancamiento. Algunos productores con los que trabajaba estaban tomando otros caminos y, de repente, apareció alguien que era cliente habitual del lugar donde trabajaba.
Era Ander. Venía bastante seguido y un día me preguntó a qué me dedicaba además de trabajar ahí. Le dije que era cantante y me respondió: “Yo tenía una banda con mi hermano. ¿Cómo nos conocemos desde hace un año y nunca me dijiste?”.
Me invitó a una sesión. Fui hasta una zona de warehouses en Hialeah, entré a este estudio increíble y ahí conocí a Tanis, su hermano.
Primero hicimos varios covers y fueron nefastos. [Ríe]. Dos semanas después volvimos a intentarlo con Zack, nuestro bajista actual, que en realidad es guitarrista y puede tocar como cinco instrumentos, pero, como en la historia de todo bajista, le tocó ser bajista.
Empezamos haciendo covers y, de pronto, apareció la idea de “No”, una de las canciones que acabamos lanzando. Yo vengo del singer-songwriter, pero también del rap, así que comencé a improvisar encima.
Ahí dijimos: “Ok, esto funciona”.
Seguimos escribiendo y, cuando nos dimos cuenta, en aproximadamente dos meses teníamos diez canciones. Algunas nacieron de cosas que ellos ya tenían y otras simplemente aparecieron mientras comenzábamos a conocernos.
Prácticamente en dos o tres meses el álbum estaba escrito.
Después llegó el momento de demostrar si realmente queríamos hacer esto. Tocamos nuestro primer show frente a unas 80 personas, que básicamente eran familiares y amigos. Pero cuando terminó vimos gente llorando, gritando, completamente eufórica.
Yo nunca había creado algo que provocara algo así.
Ese fue el momento en el que entendimos que había algo especial y decidimos seguir adelante.
Ricardo Delgado (Blizz): En redes se definen como una “Miami Spanglish Rock Band”. ¿Qué significa para ustedes crear música desde Miami y cómo influye la ciudad en esa mezcla entre inglés y español?
Jochi (SHUSH): Siempre digo lo mismo: el Spanglish no es un idioma, es una cultura.
Miami es un melting pot de muchísimas culturas hispanas. Hay venezolanos, colombianos, cubanos, ecuatorianos, puertorriqueños, dominicanos, argentinos… es una locura.
Cuando pasas suficiente tiempo aquí, te das cuenta de que tu español deja de ser únicamente tuyo. Empieza a formar parte de un colectivo.
Pero también sigues estando en Estados Unidos, así que el inglés está presente todo el tiempo.
Mis compañeros de banda nacieron y crecieron en Miami. Yo llegué desde pequeño porque mi papá vivía aquí, aunque crecí en Ecuador hasta los 18 años. Yo tengo una relación más fuerte con el español y ellos quizás están más cerca de la parte anglosajona de Miami.
Pero ninguno de nosotros es completamente de aquí o de allá.
Sus familias son cubanas y puertorriqueñas; yo soy ecuatoriano. Al mismo tiempo vivimos en Estados Unidos y estamos constantemente expuestos a todas esas culturas.
Yo veía cómo algunos raperos podían cambiar de idioma dentro de una misma canción, meter una barra en inglés y después regresar al español, y pensaba: “Yo también hablo inglés, ¿por qué no podría incorporarlo?”.
Después entendí que muchas personas lo ven como algo de nicho, cuando en realidad existe toda una cultura detrás.
Eso comenzó a entrar naturalmente en mi manera de escribir.
Ander y Tanis también tenían claro algo: estamos en Miami y tenemos raíces latinas, pero nuestra realidad no es exactamente la misma que la de una banda que está viviendo completamente en Latinoamérica.
SHUSH nace precisamente desde ese lugar intermedio.
Ricardo Delgado (Blizz): Su música cruza hip-hop, psych-rock, rap-rock, soft rock, reguetón, post-punk y otros sonidos. ¿Cómo encuentran equilibrio entre tantos géneros sin perder la identidad del proyecto?
Jochi (SHUSH): Hay algunas pautas.
La primera y probablemente más importante es que todo empieza con improvisación.
Puede comenzar con el guitarrista, el bajista, el baterista o conmigo. Muchas sesiones prácticamente son improvisación hasta que encontramos una melodía o una idea que nos diga hacia dónde ir.
Eso tiene algo de jazz, algo del rock and roll viejo y obviamente mucho del rap.
Para nosotros, la improvisación es la matriz de todo.
Por eso realmente no importa demasiado a qué género lleguemos. La identidad no necesariamente está en decir: “Vamos a hacer este subgénero”, sino en cómo llegamos hasta ahí.
Puede terminar siendo jazz-rock, algo mucho más pesado o algo melódico. Pero si tiene improvisación, melodías, un buen solo de guitarra y algo de rap, ya empieza a sentirse como nosotros.
Después está la letra y lo que la música te está pidiendo.
Y, sobre todo, necesita trauma. [Ríe].
Tiene que tocar algo nuestro, algún momento que nos haya dolido. Podemos transformarlo y llevarlo hacia algo positivo, pero tiene que tocar una fibra.
Si no toca una fibra, no va a ser SHUSH.
Ricardo Delgado (Blizz): Apología es su álbum debut y durante 2026 fueron mostrando varias canciones. ¿Sienten que con este disco encontraron finalmente el sonido de SHUSH o todavía están experimentando?
Jochi (SHUSH): Seguimos experimentando.
Apología es, como decimos nosotros, un arroz con mango. Tiene absolutamente de todo.
No puedes decir que es un álbum de pop-punk porque aparecerá una canción que te va a sacar de ahí. Tampoco puedes decir que es hard rock porque otra canción inmediatamente va a romper esa idea.
Creo que Apología es nuestra manera de disculparnos con nuestros profesores, nuestras familias, nuestras ex, con quienes nos apoyaron y también con quienes no.
Es decirles: vamos a mutar.
Recién comenzamos y ya sabemos que vamos a cambiar.
De hecho, ya estamos trabajando en el siguiente álbum. Tenemos alrededor de 15 pistas en distintos estados y el sonido es completamente diferente.
No quiero revelar demasiado, pero probablemente sea más agresivo. Queremos explorar algo más cercano al heavy rock sin olvidarnos de dónde venimos.
Apología, en cambio, también sirve para honrar algo muy particular: hicimos este álbum prácticamente en dos meses.
Escribimos diez disculpas diferentes sin siquiera darnos cuenta. En algún punto llegó ese momento de eureka donde entendimos: “Ok, por eso estamos haciendo esto. Nos estamos disculpando”.
También es una especie de advertencia para quien escucha nuestra música: quizás te guste este álbum y quizás el siguiente no.
Esto es lo que somos ahora, pero no sabemos exactamente qué vamos a hacer mañana.
Lo único que sabemos es que siempre estarán estas bases: improvisación, trauma, Spanglish y fucking arte.
Si conectas con esas premisas, probablemente conectes con nosotros.
Ricardo Delgado (Blizz): ¿Existe alguna canción de Apología que haya sido particularmente complicada de escribir o grabar, ya sea emocionalmente o desde lo técnico?
Jochi (SHUSH): “Frank Gallagher” es complicada porque habla sobre un padre y sobre hacer las paces con el hecho de que quizás no fue el mejor padre.
Escribirla tiene una carga importante, aunque esa canción ya existía desde antes.
Después está “Pía”, que escribimos entre varias personas y que técnicamente fue un poco más complicada de cantar, pero no diría que emocionalmente haya sido destructiva.
Para mí, la respuesta probablemente sea la última canción del álbum.
Hasta ahora prácticamente nadie la había escuchado fuera de nuestros shows.
Hay un video del momento en que terminé de escribirla. Estábamos en el estudio, Tanis estaba tocando guitarra y yo simplemente la estaba cantando mientras grabábamos con un celular.
Y me rompí.
Fue un momento muy personal.
Hasta hoy, cada vez que la tocamos en vivo, sigue tocando fibras.
Siempre se dice que uno guarda lo más personal para el final, así que por eso terminó siendo la canción que cierra el álbum y también la que normalmente utilizamos para cerrar nuestros shows.
Ricardo Delgado (Blizz): Migración, identidad y comunidad aparecen constantemente alrededor de SHUSH. También han utilizado conciertos y acciones de la banda para apoyar a personas afectadas por situaciones migratorias o desastres. ¿Qué tan importante es que la música también pueda convertirse en una herramienta para ayudar?
Jochi (SHUSH): Si existen tres razones por las que hacemos música, definitivamente esa es una de ellas.
No hay un propósito mucho más grande que poder ayudar a alguien, mejorar aunque sea un poco tu sociedad y contribuir con tu comunidad.
Desde el lado artístico sabemos que algo que escribimos puede ayudarle a alguien a tener un mejor día o quizás a entender por qué está teniendo un mal día.
Pero, cuando tienes la posibilidad de reunir personas, también aparece una responsabilidad.
Para nosotros, cualquier tema relacionado con derechos humanos merece atención independientemente de las diferencias políticas que puedan existir.
También hemos vivido algunas situaciones de una manera muy cercana.
Yo viví el terremoto de Ecuador de 2016 y sé lo que significa experimentar la ansiedad, la incertidumbre y todo lo que sucede alrededor de una catástrofe.
Cuando personas cercanas a nosotros pasaron por situaciones similares, sentimos que teníamos que participar.
No voy a decir que recaudamos miles de dólares, porque no fue así, pero hicimos lo que estaba dentro de nuestras posibilidades. También ayudamos como voluntarios recolectando medicamentos, comida y ropa.
No es algo que normalmente quiera utilizar como publicidad.
Simplemente creo que un artista tiene una responsabilidad: si no tienes tiempo porque tu agenda no te lo permite, ayuda económicamente. Y si no tienes los medios económicos, busca la manera de aportar tiempo.
Porque al final las acciones también respaldan tu arte.
Ricardo Delgado (Blizz): Esta será la primera visita de SHUSH a México. ¿Qué conocen de la escena mexicana y con qué artistas del país les gustaría compartir escenario o colaborar?
Jochi (SHUSH): Yo ya he estado un par de veces en México, pero como SHUSH nunca hemos ido. Creo que incluso será la primera vez de algunos integrantes.
Me encanta Latin Mafia. Me parece una locura.
También descubrí hace algunos años a Humbe y me parece increíble, aunque obviamente vaya por un sonido completamente distinto.
Y me gusta muchísimo Bruses. Me parece una artista visualmente espectacular y completamente loca, cosa con la que puedo identificarme porque yo también estoy completamente demente. [Ríe].
Nos encantaría encontrar algún día la manera de abrirle un concierto. Una colaboración también sería espectacular, aunque sabemos que hay muchos factores alrededor de esas cosas.
Y si hablamos de referentes mucho más grandes, poder estar alguna vez en un escenario donde se presente Maná o PXNDX sería de otro planeta.
Tanis ama Maná. Cada vez que vienen a Miami va a verlos.
Yo soy más de PXNDX, Moderatto… también nos gusta Camila.
Tenemos referencias bastante diversas dentro de México.
Ricardo Delgado (Blizz): El 24 de septiembre estarán en Rebel Rebel, en Ciudad de México, y después llegarán a Guadalajara para Rito War Fest. ¿Qué puede esperar alguien que nunca ha visto a SHUSH en vivo?
Jochi (SHUSH): Creo que cuando alguien ve por primera vez uno de nuestros shows probablemente piense tres cosas.
Primero: “¿Por qué ese tipo está gritando tanto?”.
Después: “¿Qué le pasó a ese tipo? ¿Por qué está sufriendo tanto?”.
Y finalmente: “Alguien dele un abrazo a ese tipo”. [Ríe].
Cuando pasas por esas tres etapas, creo que entendiste nuestro show.
Lo que espero es que la gente se vaya a casa sintiendo, aunque sea por un día, que vio arte sincero.
No estoy buscando decirte cómo tienes que sentirte. Solo quiero que, junto con estos otros tres tipos, entiendas que soy completamente imperfecto.
Hay artistas increíbles haciendo obras enormes, casi más grandes que la vida. Nosotros queremos ir hacia otro sitio.
Si alguien entra a nuestro show, lo único que le pedimos es que calle sus prejuicios durante un rato y se permita sentir.
Si algo conecta, increíble. Si no conecta, también está bien.
Pero se van a mover.
Algo físicamente se va a mover y espero que algo dentro de ellos también.
Para mí, nuestros shows son probablemente lo más cercano a terapia y, al mismo tiempo, igual de tóxicos que tus ex. [Ríe].
Vamos a ver qué pasa.
Ricardo Delgado (Blizz): Además, México los recibirá apenas unos días después del lanzamiento de Apología. ¿El set ya está completamente preparado?
Jochi (SHUSH): El 17 sale el álbum y también tenemos un show en Miami.
Estamos preparando ese setlist pensando en llevar prácticamente esa misma experiencia a Rebel Rebel y después modificar algunas cosas para Rito War Fest.
Pero tenemos una tradición: siempre intentamos incluir un cover nuevo.
No sabemos exactamente cuál será hasta que aparece, pero tampoco nos gusta hacer covers si no se sienten como SHUSH.
Si solamente vamos a tocar una canción exactamente igual, para eso puedes escucharla en Spotify o esperar a que venga el artista original.
Queremos reinterpretarla y poner algo nuestro dentro.
Y para México estamos preparando algo relacionado con una banda mexicana.
Hasta ahí puedo contar.
Ricardo Delgado (Blizz): Para cerrar, quiero darte completa libertad. ¿Hay algo que quieras decirle directamente a la audiencia de Blizz?
Jochi (SHUSH): No sé quién eres ni qué estás haciendo con tu vida. Tú no me conoces y yo tampoco te conozco.
Pero estoy seguro de algo: te gusta el arte.
Quizás disfrutas una pintura, quizás escuchas música. Y si dentro de todas esas formas de arte encuentras algo que te haga sentir como tú mismo, entonces probablemente tú y yo tengamos algo en común.
Mi banda se llama SHUSH.
Mis letras dejan de ser mías cuando alguien las escucha.
Así que no escuches nuestra música simplemente porque es nuestra. No nos conocemos.
Pero si alguna canción llega a tocarte alguna fibra, espero que me lo hagas saber, porque la creé junto a tres personas increíbles pensando que quizás algún día llegaría a alguien como tú que necesitaba escucharla.
Sigue peleando por tus sueños.
Te prometo que yo voy a seguir peleando por los míos.
Si alguien te dice que no puedes hacerlo, no permitas que eso determine hasta dónde puedes llegar.
Yo soy completamente imperfecto.
He estado en la mierda y sigo apuntando hacia el cielo.
Para nosotros hay una frase que representa mucho de eso: vivir loco para morir cuerdo.
Y si nuestra música te gusta, agrégala a tu playlist, escríbenos, cuéntanos qué sentiste.
Y si no conecta contigo, guarda esos minutos para otra cosa.
Al final soy un ser humano completamente regular, igual que tú.
Y quizás eso es precisamente lo que nos hace especiales: que somos individuos.
Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit, sed do eiusmod tempor incididunt ut labore et dolore magna aliqua. Ut enim ad minim veniam, quis nostrud exercitation ullamco laboris nisi ut aliquip ex ea commodo consequat. Duis aute irure dolor in reprehenderit in voluptate velit esse cillum dolore eu fugiat nulla pariatur. Excepteur sint occaecat cupidatat non proident, sunt in culpa qui officia deserunt mollit anim id est laborum.





