Entrevista con Lobel: la honestidad y el equilibrio detrás de El momento perfecto

En esta ocasión en Blizz tuvimos la oportunidad de conversar con Lobel, nombre artístico del músico argentino Facundo Bugallo. Con una propuesta honesta y emocional, nos compartió sus influencias, reflexiones sobre la creación musical y su relación íntima con el presente como motor creativo. Su más reciente material, el álbum El momento perfecto, lanzado en mayo de 2025, es una reflexión sonora que invita a “empezar, soltar o pensar el ahora como lo único que importa”. Además también nos compartió sobre sus presentaciones en Ciudad de México el 5 de septiembre en bajo circuito y Buenos Aires el 3 de octubre. 

Fany: Antes que nada, muchas gracias por recibirnos el día de hoy. Yo soy Fany de “We Are Blizz” y es un gusto estar contigo el día de hoy

 

Lobel: Igualmente!! 

 

Fany:¿Cómo te encuentras? ¿Cómo te sientes? 

 

Lobel: Muy bien, muy contento de volver a México, siempre es muy placentero volver, siempre me la paso muy bien!! Bien, es un momento que espero mucho en el año. Y

contento porque ahora va a ser la primera vez que vamos a estar con banda completa

presentando canciones acá.Es para mí un logro enorme.

 

Fany: Super!! Qué emocionante, ¿verdad?

 

Lobel: Sí, sí, total, totalmente.

 

Fany: Para ti, ¿cómo ha sido tu estancia en Ciudad de México? ¿Y cómo te hace sentir conectar con el público mexicano?

 

Lobel: La verdad es que, como he venido ya un par de veces, siento que fue un trabajo como muy de ir viniendo y largo, ¿viste? De ir como sembrando las relaciones, de ir haciendo cositas, colaboraciones, shows chiquititos, participaciones, hasta bueno, llegar a hacer como mis propios conciertos, ¿no? Diría que el primer concierto propio fue el año pasado en Foro del Tejedor, que hicimos un acústico nada más. Y la verdad es que previo a ese concierto hice un par de aperturas. Y algo que siempre me gusta resaltar de los mexicanos y mexicanas es que son muy abiertos y receptivos con la música nueva.

 

O sea, como que siempre es algo que reciben como de buena manera, ¿no? De buen agrado. Es algo que no veo tanto en otros lados. En general, el público suele ser más crítico. Si estás abriendo, no te quieren ver a vos. No les importa, quieren ver al artista estelar. Y es lógico, lo entiendo. Por eso es como siempre cuando le abrís a alguien es como, OK, es un desafío, ¿viste? Tenés que encontrar la manera de vincularte con esa gente que no es tu gente, ¿no? Pero acá esto siempre se hace fácil. Y ni hablar. Bueno, por encima, si saben tus canciones, es hermoso. Todavía más, todavía más conectado aún. Tengo como una sensación de que acá la gente es muy linda, en general.

 

Fany: Qué bonito que pienses eso. Bueno, hablando sobre tu nuevo álbum, felicidades por cierto. El disco gira en torno a que el momento perfecto es hoy. Si ese hoy fuera una fotografía, ¿qué veríamos en esa foto?

 

Lobel: Creo que diría una fotografía de uno cuando es niño. Creo que esa imagen está presente un poco en el secreto de la felicidad. Porque, por ejemplo, algo que me pasa mucho en esta ciudad es que me encuentro con escenarios que por alguna razón me hacen acordar a mi infancia. Y nunca estuve acá en mi infancia. Simplemente hay elementos que me llevan ahí.

Son como elementos que sobrevivieron todavía y me llevan a ese lugar. Y creo que en la

En la infancia uno es tan puro y uno es feliz con las cosas tan simples. Es feliz con su

presente. Y es emocionante tu presente. Entonces, cuando uno crece, empieza a atiborrarse. Empieza a contaminarse de un montón de cosas que algunas no son propias, sino que son propias del contexto y que nos van como, se nos van metiendo, ¿viste? Entonces, creo que es importante volver a lo genuino, mantenerlo, ejercitarlo, no olvidarlo. ¡¡¡Con eso lo relaciono!!!

 

Fany: Ay, qué bonito. Sí, porque justo como dices, es el momento más puro que tenemos en nuestra vida.

 

Lobel: Sí, ¿no? De hecho, como cuando creo que las canciones que significan tanto para nosotros o las películas que significan tanto para nosotros o los olores o algún, no sé, el, voy a decir una pavada, pero por ejemplo, un rayo de sol que entra por una ventana. A mí me hace acordar a cuando veía eso de chiquito en mi casa y me transmite calma, me transmite paz. O sea, y quizás es algo que puede identificarse como algo muy mundano y lo es, pero también tiene un valor importante que tiene que ver con estar consciente de un momento simple.

 

Y, bueno, hay que tratar de llevar eso a todos los aspectos de la vida, sobre todo en estos

tiempos que siento que vivimos tiempos particulares, nuevos, estos tiempos modernos están interesantes a nivel humano, ¿no? Están pasando muchas cosas interesantes.

 

Fany: Sí, muchas cosas nuevas. 

 

Lobel: Es como para debatir un rato, la verdad.

 

Fany: Sí, en eso tienes toda la razón. Bueno, hablas de lo difícil como parte de lo perfecto.

 

Lobel: Total. 

 

Fany: ¿Qué situación dura se transformó en canción en este álbum?

 

Lobel: Creo que la situación se transformó en álbum. De hecho, hubo muchas canciones que quedaron afuera. Fue difícil encontrar una curaduría, hacer una curaduría que, digamos, que sintetizara el concepto lo más fuertemente posible. Pero, básicamente, fue un punto crítico en donde, eso, te encontrás en una edad y en un momento, ¿no? Donde decís, OK, llegué a este momento donde no estoy donde me imaginaba que iba a estar o cómo me imaginaba que iba a estar. No estoy creciendo como me gustaría crecer. Y digo, y ahí es como que empiezan a aparecer preguntas. Empiezan a aparecer preguntas profundas.

 

Como decir, pará, ¿Qué estás persiguiendo? ¿Estás persiguiendo llenar un teatro? ¿Por qué estás persiguiendo llenar un teatro? Como que fue un momento de replantearme muy seriamente por qué me pasé los últimos 12 años de mi vida haciendo música y tratando de, digamos, estar en la industria y participar en la industria y hacer discos y contenido. Y fue un momento crítico porque te colapsas un poquito, ¿viste? Cuando te chocás con todo eso de que, bueno, no estás donde te lo imaginabas o tu proyecto no tiene el crecimiento que proyectaba. Decís, ¿qué onda? Como que te empezás a plantear, ¿qué hago? ¿Qué no hago? ¿Qué debería hacer? ¿Debería estar a ser más complaciente con esto y con esto otro? ¿Debería hacer lo que me dicen? ¿No? Como que, uf, wait.

 

En ese momento pedís que todo se apague un segundo. La pandemia fue muy buena para eso. Pero vino de ahí, como de tratar de olvidarme un segundo de todo eso, de tratar de, ¿sabés qué? De sacarme de encima estas nociones que tenía sobre el éxito y el fracaso que eran muy extremas.

 

O sea, como, creo que, y eso no fue hace mucho, pero yo veía el éxito como un punto lejano y como el Olimpo de los dioses y el fracaso como la muerte absoluta. No era algo que me podía permitir en mi vida, ¿no? Y nada, en un momento empecé como a sentir que eran más bien dos estados medio permanentes que están en perfecta comunión todo el tiempo. Entonces, creo que cuando empecé a sentirlo así, me calmé y empecé a desprejuiciarme un poco y hacer, a conectarme con el origen del por qué empecé a hacer canciones que la verdad que no fue para recibir, sino que fue para dar.

Entonces, ahí es donde nace este disco. 

 

Fany: qué profundo!! Y pues justo esto que mencionas de que está marcando una etapa diferente, De que ya no estás donde estabas antes, pero también sientes todo este cambio.

Este álbum, ¿qué etapa es en la que te hace sentir en tu carrera?

 

Lobel: Lo siento definitivamente como un punto de inflexión, porque es un lugar al que llegué y es un lugar del que parto también ahora, ¿viste? Algo llegó hasta acá y desde acá están pasando un montón de cosas. Es como que creo que sí, es un punto de inflexión. Y nada, también es el disco en donde ya no uso la máscara. Es como un disco en el que volví a mi raíz. 

 

Creo que cuando empezó Lobel estaba como muy perturbado en un punto, sin saberlo, ¿no? Porque, como te digo, en ese momento me había separado una banda, había terminado una relación. O sea, se habían roto muchas estructuras que yo consideraba eternas para siempre. Y eso la vida la vida te da un golpe. Y me di cuenta de que estaba medio herido. Y antes de curarme, me puse a hacer un proyecto solista. Entonces, la máscara creo que fue de alguna manera como una especie de protección o de alter ego que necesitaba adoptar para no ser yo. Pero ni siquiera sabía que quería decir esa máscara. Y muy curiosamente se fue como rompiendo y se fue cayendo y dije, quiero volver a ser yo otra vez. Y volví como eso. Creo que lo siento como una reconexión.

 

Fany: Guau. Es una reconexión muy buena que estás teniendo en este momento. Y bueno, ya entrando un poquito más en el álbum, el fin se siente como una declaración universal. Si fuera la escena final de una película, ¿cómo la describirías? ¿Qué escena te imaginas que sería esa canción? 

 

Lobel: Ah. ¿Viste el final del club de la pelea? 

 

Fany: Sí. 

 

Lobel: Ese. 

 

Fany: ¿Tal cual?

 

Lobel: Sí.

 

Fany: ¿Le cambiarías algo? 

 

Lobel: No. Están parados de la mano mientras se caen todos los edificios. Esa o sí, sí, esa. Why not? 

 

Fany: Muy bien! Y si tu álbum tuviera tres colores y una textura, ¿cuáles serían?

 

Lobel: tres colores. Yo lo veo como blanco, azul, y un rojo, pero no muy encendido, un rojo más borgoña. Y una textura un poquito áspera, como….. 

 

Fany: ¿Como rugosa? 

 

Lobel: Como medio rugosa, sí, pero cuidadosamente rugosa.  No azarosamente rugosa. 

 

Fany: Muy bien. Y dices que las cosas son perfectas, aun cuando parecen

difíciles.Bueno, es parte de lo que retomabas hace rato, de lo que estabas hablando.

 

Lobel: Si ves el Miguel Ángel o la Capilla Sixtina de cerca, vas a ver un montón de grietas, pero como que todas esas imperfecciones a la vista son una cosa maravillosa, ¿no? Y creo que nosotros, las personas, estamos llenos de heridas y de fisuras y de también perfecciones que nos hacen, hacen un total. Y a su vez, la naturaleza es perfecta o imperfecta según nuestro criterio, pero yo creo que todo eso forma una perfección, un balance correcto.

 

Fany: ¿Y cómo aplicas todo eso en ti y en tu vida diaria, esa imperfección que hace todo tan perfecto?

 

Lobel: Supongo que en la conciencia, en la conciencia del presente y del hoy, eso me da la

herramienta precisamente para equilibrar mis ángeles y mis demonios. Eso. 

 

Fany: Muy bien. ¿Y cómo imaginas tu próximo momento perfecto de manera personal? Ya que dices que, pues, estás reconectando nuevamente. 

 

Lobel: Ah. Pues, aceptando lo que venga y trabajando por lo que

quiero. Eso. En equilibrio.

 

Fany: Muy bien. Siempre en equilibrio.

 

Lobel: Sí.

 

Fany: ¿Cómo imaginas tu próximo momento perfecto en tu carrera?

 

Lobel: Mi próximo momento perfecto en mi carrera. Viste que creo que hay algo que tiene que ver con que hay un equilibrio entre lo que uno puede hacer y buscar y hacer y accionar uno, pero también hay una cosa que nos pasa, ¿no? 

 

Fany: Sí. 

 

Lobel: No podemos controlarlo. Somos parte de ese juego y a la vez somos, ¿cómo se dice? Alguien que accionamos, accionamos nuestro pequeño universo, nuestro pequeño juego, pero somos parte de otro juego. Entonces, en definitiva, no podemos controlar lo que nos pasa, solo lo que hacemos. Creo que la clave está en este equilibrio que te dije hace un rato, como aceptar lo que, jugar con lo que pasa, pero dando lo mejor de sí, siendo fiel a lo que uno quiere lograr o hacer o transmitir, lo que fuera.

 

Ahora justamente me encuentro como en aceptar las cosas que vienen como perfectas, siempre y cuando estén en equilibrio con que yo esté buscando lo que quiero, ¿no? Como quiero decir, uno no se puede parar a decir, ah, bueno, ya me toca lo que me toca y listo, me quedo acá. Y uno tampoco puede estar haciendo todo el tiempo pretendiendo que eso te dé resultados. Es como una comunicación entre esos dos escenarios. Yo espero que le sirva la música a alguien. Eso fue por lo que lo hice. O sea, acompañar a quien lo necesite y que le ayude a sobrellevar un momento o simplemente a sentirse mejor un rato. Y, bueno, si eso a mí me da las herramientas para seguir haciendo música, genial, ¿no?

 

Fany: Claro. Tú eres una persona que conecta con las demás personas a través de tu música y mencionas que todo esto es para dar, ¿no? Que siempre ha sido como para darle a las personas. Si no fuera de esta manera, si no fueras músico, ¿qué otra forma elegirías crear y vivir tu momento perfecto? 

 

Lobel: Creo que me encantaría hacer cine. Sí, definitivamente. Creo que esa es mi verdadera profesión. Esto de la música es un error. 

 

Fany: jajaja 

 

Lobel: Estoy haciendo música por error, solo porque se me da bien, ¿no? No, no, no, pero qué sé yo jajaja Sí, siempre me ha encantado. Me encanta el cine. Lo amo con toda mi vida. Es lo que más disfruto. Si me das un disco, una película, voy a elegir la película. Pero nada, es como es tan fuerte todo esto del concepto del momento perfecto que al final lo que trato de transmitir es que es el, es eso, aceptar, buscar el equilibrio entre lo que hacemos y lo que pasa y que eso es perfecto como es, ¿no? Tratar de no renegar de las cosas ni de cantar victoria. O sea, es como siempre buscar el equilibrio en cualquier, en cualquier cosa que quieras hacer, ¿no? 

 

Fany: Algo que te gustaría decirle a las personas que nos ven y a las personas que escucharon tu álbum, de tu música.

 

Lobel: Pues, que lo disfruten, que lo disfruten mucho, que los acompañe. Esa es la idea. Que vengan al show. Lo van a pasar muy bien. Es un show que estamos preparando con mucho amor, así que va a ser un momento increíble. Y este…..  

 

me quedé pensando. Tampoco que, porque es importante destacar lo del equilibrio, uno no hace solamente para dar. Uno no es como el Dalai Lama. Uno es, vivimos en un mundo donde uno da y recibe, ¿no? El tema es como, también, otra vez, encontrar el equilibrio entre dar y recibir, ¿no? No puede estar uno muy de un lado o del otro. Entonces, a mí, por ejemplo, me da mucha satisfacción. Yo recibo mucha alegría cuando estoy tocando en vivo y a la gente le gusta. Es increíble. Yo lo recibo, eso. Al igual que el público recibe una canción que le está gustando. Y me encanta cuando se da eso en vivo, ¿no? Como esa comunicación entre público y lo que sucede en el escenario. Creo que eso, cuando sucede, eso es un éxito y nos vamos todos felices. Claro. Es un win-win. 

 

Así que, nada, los invito, los invito el 5 de septiembre. Ustedes también, por favor. Ojalá puedan venir. Sería un placer, de verdad. Claro que sí. Ojalá les guste.

 

Fany: Bueno, te deseo mucho éxito. Que te vaya muy bien. Y te agradezco mucho tu tiempo.

 

Lobel: No, no, gracias a ustedes !!!!

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit, sed do eiusmod tempor incididunt ut labore et dolore magna aliqua. Ut enim ad minim veniam, quis nostrud exercitation ullamco laboris nisi ut aliquip ex ea commodo consequat. Duis aute irure dolor in reprehenderit in voluptate velit esse cillum dolore eu fugiat nulla pariatur. Excepteur sint occaecat cupidatat non proident, sunt in culpa qui officia deserunt mollit anim id est laborum.

Escucha LOBEL: