
Desde hace casi una década, Lewis Delhomme ha tejido un universo sonoro que flota entre la electrónica íntima, el pop sintético y la melancolía cinematográfica. Bajo el alias Lewis OfMan, el artista parisino ha cultivado una identidad musical profundamente personal, creando desde su habitación hasta estudios en Los Ángeles. Ahora, con su nuevo álbum Cristal Medium Blue, Lewis abraza una etapa más humana y colaborativa, llevándonos por un viaje de contemplación, conexión y expansión emocional. Hablamos con él sobre su proceso creativo, el impacto de formar una banda, su tiempo en California y la necesidad de encontrar belleza en los detalles cotidianos.
En entrevista exclusiva, Lewis OfMan reflexiona sobre la transición de la producción solitaria al trabajo en banda, la influencia de Los Ángeles en su nuevo disco Cristal Medium Blue, y cómo la música le permite capturar la vida como si fueran fotografías sonoras.
Ricardo Delgado: Estoy muy feliz de estar aquí contigo. Me gustaría empezar hablando un poco sobre ti. Por ejemplo, para quienes te están descubriendo por primera vez, ¿cómo describirías el mundo de Lewis Of Man con tus propias palabras?
Lewis OfMan: Yo describiría mi música como algo un poco elevado, porque cuando la hago, es lo que me hace feliz. Hago esta música y me da energía. Está muy inspirada por los lugares que veo y las experiencias que vivo.
Creo que también hay una especie de romanticismo dentro de esta música. Es muy soñadora, trata sobre cosas que sueño, como si viajara un poco, viera ciertas cosas, y eso me hiciera soñar con otras. Luego, cuando hago música, tengo estas imágenes que guían las canciones.
Es como: vi esto el otro día, y eso va a guiar hacia dónde llevar las cosas.
No creo tener adjetivos concretos para describirlo. Es más como un espejo de todos estos sueños que están ocurriendo.
Y espero que eso pueda ayudar a las personas que la escuchan, a que también los lleve a sus propios sueños.
Ricardo Delgado: Sí, muchas gracias. Sé que es complejo explicar eso en pocas palabras, porque quizá es algo que estás viviendo todos los días, y resumirlo no es tan fácil.
Y Lewis, sé que eres un multiinstrumentista que básicamente comenzó a componer desde muy joven, si no me equivoco.
¿Cómo crees que ese comienzo temprano dio forma a la manera en que haces música hoy?
Lewis OfMan: Creo que tuve la suerte de comenzar tan joven porque me dio una forma intuitiva de acercarme a los instrumentos.
No conocía el mundo de los instrumentos, ni el de los sintetizadores, ni las guitarras. Solo escuchaba rock, y tenía este teclado que una amiga de mi madre me regaló, era un teclado electrónico, tipo workstation.
Y cuando empiezas, no sabes qué son los acordes, no sabes nada. Solo pruebas cosas. Es intuitivo.
Y creo que eso fue una gran suerte, porque mi entrada a la música no fue a través de maestros o clases, ni por querer parecerse a alguien. Fue más bien: “Ah, ok”, y entonces se dio una conexión orgánica.
Gracias a eso, no le tenía miedo a los instrumentos, aunque no sea algo necesariamente aterrador. Pero a veces, al comenzar, puedes sentir cierta presión, como si hubiera ojos juzgándote desde ese mundo.
Y para mí, lo mejor fue evitar eso y simplemente hacer lo mío con los instrumentos. Eso también moldeó mi manera de disfrutar mis progresiones de acordes, porque amo tocar. Y como también estudiaba batería al mismo tiempo, eso influyó en cómo toco los teclados. Los toco como si fueran una batería, de cierta forma.
La batería me ayudó mucho. Creo que es lo mejor para empezar en la música, porque el groove lo es todo. Puedes tocar melodías horribles o música horrible, pero si tiene groove, está bien. Puedes tocar notas equivocadas, pero si tiene ritmo, funciona.
Ricardo Delgado: Es un buen punto.
Lewis OfMan: Sí, es algo bastante conocido, mientras tenga groove, todo está bien.
Ricardo Delgado: Totalmente de acuerdo contigo. Y bueno, tengo un par de preguntas sobre tu último álbum de 2024.
Sé que se lanzó el año pasado, pero se siente como un nuevo capítulo en tu camino. ¿Cómo describirías este proyecto, emocional y sónicamente?
Lewis OfMan: Sí, primero que nada, es cierto. Fue un capítulo. Y fue interesante vivirlo de esa manera. Estoy feliz de haberlo cerrado recientemente. Como empecé haciendo música solo y produciendo todo por mi cuenta, esta música electrónica… Estaba de gira con el álbum Sonic Poem, y sentí el deseo de hacer música más acústica, algo diferente.
Creo que es algo natural cuando estás en el escenario tocando sintes con pistas de acompañamiento. Y quizás tienes esa inseguridad de “hacer música real”, porque no hay otros músicos en el escenario, solo yo.
Si quiero improvisar, no puedo. Y pasé mucho tiempo en Los Ángeles, tocando mucho la guitarra y descubriendo este instrumento, que es genial porque no necesitas conectarlo; simplemente tomas la guitarra y puedes hacer una canción.
Así fue como hice la canción Highway, por ejemplo. Iba al estudio y por fin tuve el privilegio de grabar mis propias baterías, no usar samples, sino tocar yo mismo la batería, el bajo, todos mis instrumentos, y hacer la canción completamente solo en el estudio.
Eso fue increíble. Después pensé: “Ok, llevemos esto al escenario”. Y encontrar músicos fue una aventura loca.
Ahí fue cuando entendí que mi forma de hacer música era un poco diferente. Hacía como un casting, me reunía con músicos y les decía: “¿Puedes tocar esa parte de Cruising en los teclados?”
Y como yo hacía música con mucha gente, pensaba que todos podían tocar lo que yo hacía. Porque estaba acostumbrado a trabajar en sesiones con otras personas, a veces mayores, que simplemente hacían las cosas.
Pero me di cuenta de que esa parte que escribí era, al parecer, extraña, porque muchos no la entendían. Decían: “¿Qué haces? ¿Qué es esto?” Y ahí fue cuando entendí que ver a otros tratar de tocar tu música exactamente como tú la escribiste, también es un espejo.
Te hace darte cuenta: “Ah, ok, así es como lo hago”. No sabía que era algo extraño. Fue muy interesante. Finalmente armé la banda y salimos de gira. Y también descubrí qué significa en 2024 hacer una gira con banda.
No es posible. Tuvimos que cancelar muchos shows porque era demasiado caro salir de gira con banda. Es curioso, porque antes eso era lo normal. Salías de gira con banda. Ahora es un lujo.
Pero fue muy interesante estar en el escenario y tener ese placer de tocar con la guitarra y con una banda. Se siente tan bien… Y es una energía totalmente diferente. Estás con la gente, no estás con una computadora, ¿sabes? Estás con personas que están tocando. Y fue increíble ver cómo la gente también reaccionaba diferente a esto. Y me di cuenta de que, oh, en realidad es más humano. Y, aunque sea más ruidoso, aunque sea menos perfecto, es mucho mejor.
Ricardo Delgado: Claro, claro. Me encanta eso porque incluso si en el estudio eres tú solo haciendo todo, hubo una parte importante del proyecto que fue comunitaria al formar la banda, compartir en el escenario. Eso es muy interesante. Y también se siente como una nueva etapa para ti, ¿no?
Lewis OfMan: Sí, fue definitivamente una nueva etapa. Fue también un reto porque cuando haces todo tú solo, en cierto modo sabes exactamente qué esperar. Pero cuando estás con una banda, aprendes a soltar un poco el control, a confiar, a disfrutar la energía que surge entre todos. Fue un aprendizaje importante para mí como músico y como persona.
Ricardo Delgado: Totalmente. Y hablando de energía, sé que pasaste bastante tiempo en Los Ángeles. ¿Qué tanto influyó ese entorno en el sonido y la vibra del álbum?
Lewis OfMan: Muchísimo. Creo que L.A. tiene una energía muy especial. Es caótica, es enorme, pero también tiene estos momentos de calma, de belleza natural. Las puestas de sol, los palmeras, la gente extraña que ves por la calle. Todo eso influenció mucho la música. Me hizo querer escribir canciones más orgánicas, más humanas. También me inspiró a tocar la guitarra más seguido. Creo que muchas de las canciones nacieron de paseos, de momentos de observación, de estar simplemente ahí.
Ricardo Delgado: Wow, qué bello eso. Me gusta que mencionas lo de observar. Siento que hay muchos artistas que simplemente producen, pero en tu caso, siento que también hay mucha contemplación, como si crear fuera una extensión de estar presente.
Lewis OfMan: Sí, totalmente. Es eso. Crear música para mí es como capturar momentos, como hacer fotos con sonidos. Es como, “ok, sentí esto hoy”, y trato de ponerlo en una canción. A veces incluso antes de entender lo que estoy sintiendo, ya lo estoy tocando. Después de que lo escucho digo, “ah, ok, eso era lo que estaba pasando dentro de mí”.
Ricardo Delgado: Me encanta esa idea de la música como fotografía emocional. Muy poético. Y también me gustaría hablar un poco sobre el arte visual de tus proyectos. Siempre hay un componente estético fuerte, ¿cuánto te involucras tú en esa parte?
Lewis OfMan: Muchísimo. Es muy importante para mí. Creo que la música y las imágenes van de la mano. Siempre tengo una imagen muy clara en mi cabeza cuando compongo. A veces empiezo a trabajar con un fotógrafo, o un director de arte, y les muestro referencias, o simplemente describo lo que veo. A veces hasta hago collages o bosquejos yo mismo. Para mí es una parte fundamental del proceso, porque quiero que todo tenga coherencia, que el universo visual acompañe al universo sonoro.
Ricardo Delgado: Eso se nota. Todo se siente parte de un mismo universo. Y ya para ir cerrando, ¿hay algo que te gustaría explorar próximamente? ¿Un nuevo instrumento, un nuevo país, una nueva manera de componer?
Lewis OfMan: Sí, claro. Estoy muy curioso ahora sobre la idea de colaboración. He hecho muchas cosas solo, y aunque me encanta, siento que ahora quiero compartir más, experimentar con otras mentes. También quiero ir a Japón. Siento que hay algo en esa cultura que me atrae mucho, no sé qué es, pero quiero explorarlo. Y en cuanto a composición, quiero probar hacer canciones más minimalistas. A veces menos es más, ¿no?
Ricardo Delgado: Sí, completamente. Pues Lewis, te agradezco muchísimo por tu tiempo, por esta conversación tan sincera y profunda. De verdad fue un placer y ojalá podamos vernos pronto en México.
Lewis OfMan: Gracias a ti, Ricardo. Fue una charla muy linda. Espero estar pronto por allá, me encanta México. Un abrazo grande.
Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit, sed do eiusmod tempor incididunt ut labore et dolore magna aliqua. Ut enim ad minim veniam, quis nostrud exercitation ullamco laboris nisi ut aliquip ex ea commodo consequat. Duis aute irure dolor in reprehenderit in voluptate velit esse cillum dolore eu fugiat nulla pariatur. Excepteur sint occaecat cupidatat non proident, sunt in culpa qui officia deserunt mollit anim id est laborum.





