
Diles que no me maten nos habló sobre su paso por South by Southwest, la intensidad de una gira de 10 shows en 8 días, el impacto de proyectos audiovisuales como Hora Común y el proceso detrás de “Escrito en agua”, su próximo álbum. Entre la improvisación, la carretera y la responsabilidad emocional de hacer canciones, la banda reflexiona sobre cómo su música se ha convertido en una traducción directa de todo lo que viven, sienten y descubren juntos dentro y fuera del escenario.
Oscar Sánchez (Blizz): Bueno, primero quisiera felicitarlos por el trabajo. La verdad, cuando supe que estaba la oportunidad de entrevistarlos, me emocionó porque justo le decía a Jonás que soy de la Ciudad de México y escucho mucho su música desde hace dos años, entonces felicitarlos mucho por su trabajo. El proyecto me parece muy interesante, de mucha calidad narrativamente y sonora también, y bueno, es muy genial ver a una banda mexicana hacer lo que ustedes hacen.
Quería comenzar por eso. Y bueno, digamos que las primeras preguntas pues van enfocadas en lo que he visto que han estado haciendo recientemente. Quisiera saber respecto a las presentaciones que tuvieron en marzo, el 16 y el 17, para The SXSW 2026.
¿Qué significó para ustedes esta participación como proyecto?
Raúl Ponce (Diles que no me maten): Pues yo no tenía muchas expectativas, en realidad, mis amigos nos habían contado cómo era la onda en The SXSW, pero pues hubo muy buena recepción, la verdad, al final salí con un muy buen sabor de boca. La gente siempre estaba atenta a nuestra música y nos decían que eso era complicado que pasara por tantas cosas que hay al mismo tiempo en este festival.
Jonás Derbez (Diles que no me maten): Yo estaba muy preocupado cuando estábamos haciendo el plan para ir a esos shows, que no nos alcanzara el dinero y que fuera así como solo ir a Austin a tocar un show que queríamos, porque íbamos a tocar con Norteshida, que es un proyecto de Ciudad Juárez, que llevan un buen rato levantando conciertos allá, y ellos fueron los que tuvieron la iniciativa de ofrecernos hacer un showcase en el SXSW de esta marca de Norteshida, pero pues como que con Gus, el chico de Norteshida, llevamos trabajando ya cinco años de la primera vez que nos adoptó en Chihuahua para que fuéramos a tocar, y pues se hizo una relación muy chida y hemos tenido grandes conciertos en Juárez gracias a él, y dijimos: “Bueno pues va, vamos para allá, aunque esté complicado”, y nos dirigimos a llenar todas las semanas shows alrededor de ese show, entonces en lugar de uno fueron 12 creo, no, ¿Fueron 12 en 10 días? Una cosa así medio loca.
Raúl Ponce (Diles que no me maten): 10 shows en 8 días.
Jonás Derbez (Diles que no me maten): ¡10 en 8 días!
Oscar Sánchez (Blizz): ¡Estuvo muy cargadito!
Jonás Derbez (Diles que no me maten): No yo regresé casi muerto, pero estuvo divertidísimo también jaja
Oscar Sánchez (Blizz): Entonces, justo lo que respondían Gera y Raúl era algo que me interesaba saber ¿Cómo habían sentido al público en esos territorios? Que son… digamos, quizás no son nuevos para ustedes, pero tal vez para lo que se está haciendo, ¿No? Musicalmente, entonces me parece muy interesante, y bueno, sé que tuvo repercusión mediáticamente, lo que me da mucho gusto, y justo, más allá de esa repercusión, en lo personal y como proyecto, o sea parte de lo que ya me están comentando, aprendizajes, nuevas experiencias, o la relación con gente que han trabajado ¿Qué más trajo para ustedes el tener la oportunidad de estar en este festival?
Andrés Lupone (Diles que no me maten): Desde una perspectiva muy personal nos trajo…una manera nueva de vivir una gira, no sé si ya hablaron de esto, pero esta gira fue muy distinta, en vez de estar recorriendo una ciudad por día, que hace que tengas un ritmo muy acelerado, y que tengas muy poca noción de la ciudad, esta vez estuvimos en Austin mucho tiempo y conocimos mucho de Austin, y pues también tocar en una ciudad, en la misma ciudad pero en distintos lados, está muy bueno porque si te da muchas perspectivas sobre esa ciudad, y es increíble la verdad, a mí me gusta mucho tocar en la ciudad, como… en la Ciudad de México, porque es mi casa y me gusta mucho esto de que me despierto y lo único que tengo que hacer es como ir, presentarme para tocar, y allá es difícil que esto pase porque son muchas otras cosas las que hay que hacer para que eso suceda, y en este caso pues nos dio ese regalo, y de esa manera pudimos conocer mejor también como la vivencia de Austin ¿No? Al menos de la gente que conocimos, nuestros amigos allá.
Jonás Derbez (Diles que no me maten): Y la ciudad también, empezamos a ubicarnos, conociéndola. También estuvo bueno que nosotros empezamos a tocar y fue lindo que se iba como corriendo la voz de que estaba bueno nuestro show, porque en el primero pues tocamos para…no sé, poca gente que nos conocía, pero para el segundo ya había gente que había ido al primero, y para el tercero había gente que había ido a los anteriores, o que les habían recomendado, y entonces cada día iban más personas hasta que llegamos justo al show de Norteshida, que se llenó, estaba lleno el venue donde tocamos, y pues eran puras bandas de amigos, bandas mexas, no sé, proyectos bien chidos. Entonces sí fue creciendo y se vio también en artículos que iban saliendo, como el de The Rolling Stone, y pues se iba sintiendo muy chido, como: “Órale, pues están prestando atención, la pandilla”. También mucho porque siento que a mucha gente también le llena de orgullo que hay una banda mexicana haciendo música extraña, que le está yendo bien allá. Porque muchos reporteros que nos encontramos, también justo pues eran mexas ¿No? Mucha gente que conocíamos. Es como que sigo haciendo ese caminito, ¡ah claro!, pues nos hace sentido a todos, ¿No? Está bien chido.
Oscar Sánchez (Blizz): Sí, justo ahorita que mencionas esa parte, también algo que me surgió como pregunta es ¿Ven que funciona igual la parte de reporteros, fotos, de todo lo que se mueve a través de un show? En esta parte, por ejemplo, que me dices del público, es bien interesante, me imagino, para ustedes ver cómo se iba corriendo la voz, pero ¿Qué tanto participaban los medios de esa zona? Que publicaran algo de lo que estaba sucediendo ¿No?, en eso ¿Funciona más o menos igual que en la Ciudad de México?
Jonás Derbez (Diles que no me maten): Creo que especialmente en ese festival funciona un poco más fuerte, porque el festival son mitad gente que vive en Austin, que entra gratis a los shows, y la otra mitad son reporteros de todo Estados Unidos, o como de varios lugares “fuertes” de la industria musical, entonces le ponen mucha atención a quien está saliendo en ciertas páginas, ¿No? A quienes están cubriendo, y también siento que muchos reporteros quieren encontrar como algo genuino, entonces ahí sí se sentía mucho el que alguien fue porque acabamos de salir en ese artículo (De The Rolling Stone), y es interesante también ver eso, lo eficaz de lo que pasa, pues no nos había tocado a nosotros, todo esto fue también completamente nuevo, y estuvo muy mal viajante… no, no es cierto, estuvo muy chido.
Gerardo Ponce (Diles que no me maten): También aprendimos muchas cosas del universo técnico, porque generalmente tenemos no solo tiempo para hacer una prueba de sonido, sino más tiempo de una presentación, y aquí como eran tantos espectáculos, tantos conciertos, y tantas cosas, no había tiempo para hacer soundcheck, era llegar y tocar un set de media hora, ver cómo funciona, entonces también era cómo ser más concisos con lo que tocamos, cómo ser más organizados, porque justo este festival, lo que tiene es que hay muchas cosas pasando todo el tiempo, ¿Sabes? hay más de 30 conciertos pasando al mismo tiempo, y más de una banda tocando en diferentes espacios, entonces también eso lo hace muy específico de ver, no hay festivales así de atascados, pues.
Oscar Sanchez (Blizz): Y suena muy complejo, justo esa parte técnica de estar listos para todos esos shows ¿No?. Y en ese sentido, ¿Sienten que lograron mostrar el sonido que ahorita a ustedes los está representando en vivo?
Jonás Derbez (Diles que no me maten): No en todas, pero en la mayoría sí.
Oscar Sánchez (Blizz): Ok, quedaron a gusto con eso, me alegra. Bueno, les agradezco mucho estas respuestas, que han sido muy interesantes respecto a lo del festival, y quería pasar ahora a otra cosa que es reciente, que fue lo de la sesión de Hora Común. En esto tengo la impresión de que los proyectos mexicanos independientes están teniendo más alcance, justo por diferentes medios y mecanismos que actualmente tiene la industria. Alguna vez estaba, bueno, para entrevistarlos, estuve revisando sus entrevistas anteriores, y escuchaba que siempre tienen opiniones muy interesantes, y creo que fue a ti, Jonás, que te escuché diciendo que si bien ya no funciona como antes, y hay cosas negativas en eso, también hay cosas muy positivas, ¿No? Por ejemplo, creo que fue Andrés quien lo decía respecto a las plataformas, que siempre hay una crítica muy negativa hacia ellas. Pero de alguna forma creo que Andrés rescataba algo positivo de, pues sí es negativo en ciertas cosas, pero también está trayendo estas consecuencias positivas, y creo que uno de esos mecanismos que veo que está surgiendo en nuestro país, son proyectos como Hora Común por ejemplo, que me parece muy interesante, y quería saber ¿Qué opinan de proyectos como este? ¿Si creen que hay suficientes actualmente? Y los que están ¿Creen que están logrando la función que ellos quieren? La cual es proyectar justo bandas emergentes de una forma diferente y con mucha calidad audiovisual también ¿Ustedes creen que se está consiguiendo?
Andrés Lupone (Diles que no me maten): Sin duda Hora Común, sí, o sea, porque live sessions hay diez mil, y cualquiera puede hacer una live session, yo puedo irme a mi cuarto y grabar y decir que es una live session, y todo bien, este… si la música es buena y el performance está bueno, pues todo bien, pero lo que hace Hora Común que sí está bien padre, es su acercamiento, decir: no vamos a hacerlo en un estudio, vamos a hacerlo en un centro comercial, o en una zona, bueno, al menos el nuestro fue una zona abandonada, en un centro comercial en Juárez, y eso hizo que… o sea, suena precario hacer una sesión en vivo en un lugar que está completamente desolado, pero al mismo tiempo, yo creo que le prestan más atención al audiovisual y a la música, justo por eso, porque está en un lugar más solo.
Oscar Sánchez (Blizz): Sí, o sea, sí está teniendo su efecto, ¿No?
Andrés Lupone (Diles que no me maten): Suena increíble, o sea, su mezcla de audio es muy buena
Oscar Sánchez (Blizz): ¿Les gustó el resultado?
Andrés Lupone (Diles que no me maten): Sí, me encantó.
Oscar Sánchez (Blizz): ¿Alguien más quiere comentar al respecto?
Jonás Derbez (Diles que no me maten): Pues sí, o sea, sí es verdad lo que dicen, yo creo que sí hay muchos nuevos proyectos, no sé si son suficientes, sé que es algo muy difícil de sostener, como también dependen de la viralidad de los vídeos para poder retribuirte, ¿No? como producción, pero pues sí es increíble que de verdad meta mucho en la producción de este espacio. También Resonante, siento que es un poco lo mismo, es distinto porque es público y eso también hace que pues… arriesgan un poco menos ¿No? como si el presupuesto es público para hacerlo, sin embargo es algo muy chido que exista por lo mismo. Puede estar más volado y están más voladas las sesiones también, entonces yo la verdad siento que faltan, siento que los que hay están buenos, siento que faltan porque sí es algo difícil de mantener, necesitas un montón de gente apasionada del cine y de la música que quieran hacerlo, que por suerte sí hay bastante.
Oscar Sánchez (Blizz): Sí, afortunadamente hay mucha, pero quizás no se animan tanto por lo riesgoso, ¿No? Tal vez el capital que se invierte y eso, pero gracias por esa respuesta. No sé si Gera y Raúl quieren decir algo sobre su Hora Común.
Gerardo Ponce (Diles que no me maten): Pues yo siento que lo que dijeron es muy acertado y que sí, obvio, se necesitan más, se necesitan más live sessions donde haya como… creatividad y justo el problema es, pues no sólo arriesgar, sino tener el presupuesto para poder arriesgar, como también el arte independiente en México en general tiene ese problema siempre, no hay tanto apoyo como nos gustaría para que pudiera crecer más orgánico y más rápido todo esto ¿No? Entonces también eso es como una problemática que está ahí, que es el dinero aquí lo que afecta un chingo a que crezcan las cosas y cómo se hacen las cosas, ¿Cierto?
Raúl Ponce (Diles que no me maten): Sí, yo creo que sí hacen falta muchas más plataformas para hacer esa clase de promoción musical, pero afortunadamente hay, creo que, espero que sea un ejemplo para nuevas generaciones ¿No?
Oscar Sánchez (Blizz): También. Ok, sí, coincido, coincido plenamente en todo lo que mencionan, creo que en la industria hay muchas buenas intenciones y a veces falta justo capital, pero poco a poco se está viendo más presencia ¿No?.Comparado con lo que existía hace algunos años.
Y bueno, ahora pues cierro este tema. No sé qué tanto se puede hablar sobre el nuevo álbum, pero tengo preguntas al respecto, “Escrito en agua”, se va a titular, sé que sale el 12 de junio y bueno, el sencillo que está… pues ya liberado, “Hiriku”, me parece muy bueno y al escucharlo me preguntaba: ¿Ustedes qué diferencias identificaron o trabajaron intencionalmente en el sonido y los mensajes que tiene este nuevo álbum con lo que ya se ha trabajado? No sé si se pueda responder respecto a lo del álbum.
Raúl Ponce (Diles que no me maten): Sí, yo creo que los silencios, les pusimos mucha más atención y también de alguna de alguna manera retomamos cosas que hemos hecho en los discos anteriores, como ideas desde Edificio hasta Obrigaggi y también intentamos hacer cosas que no podíamos antes ¿No?
Oscar Sánchez (Blizz): Sí, ¿Como qué cosas no se podía hacer antes? Digamos.
Andrés Lupone (Diles que no me maten): O sea, sí se podían hacer, ¿no? Pero probamos hacer estructuras como puentes, o sea, antes las canciones eran de dos partes y si querías le podías llamar verso o coro, pero en realidad no era ni un verso ni un coro y ahora sí estamos concibiendo las canciones como un verso y un coro y hay canciones con puentes y como que las progresiones de acordes cambian, ahora también hay arreglos. Como que ya hay más cosillas.
En cuanto a instrumentos es lo mismo, son vientos, sintetizadores y guitarras, etcétera, pero sí, hay más estructura, ya no está tan etéreo como en lo pasado, o al menos no sigue tanto un flujo de pensamientos y ya es más una cosa de que, más cerebral, supongo, pero sigue siendo muy emocional, o sea, sí puedes llorar todavía con esto.
Oscar Sánchez (Blizz): Sí, y justo esto que mencionas, Andrés, me parece muy interesante porque como les comento, escuchando sus entrevistas anteriores, veía que les preguntaban mucho del proceso creativo, ¿no? Y de acuerdo a la entrevista, conforme iban pasando los años, veía que decían, no, pues primero esta parte de improvisación y luego era, o sea, ok, sí, pero ya no está tanto y ya cambió un poco, Y ahorita que esto que me estás mencionando ya hay todavía menos ¿Quizás? No sé qué tanto realmente esté todavía presente la improvisación para crear como tal.
Andrés Lupone (Diles que no me maten): Sí está, sí está, la improvisación la queremos seguir practicando y sigue siendo parte de nuestra identidad, sólo que lo que nos pasó fue que improvisamos, o sea, como que cuando improvisas también es una cosa de emplear recursos y llevamos dos años improvisando de una manera, lo que hizo que siempre usaramos el mismo recurso, entonces nos estamos dando cuenta de que en realidad nuestras improvisaciones pues ya no eran tan improvisadas, era más bien como una rola, como tocar una rola que todavía no existe pero que ya sabemos cómo es, ¿no? Y esto siento que tuvo una consecuencia natural de quizás probar ahora sí como el enfoque más de composición. Tanto como de, sí, sí, sí, como composición o de canción, ¿no? No quiero decir palabras en inglés, pero siento que songwriting queda muy bien en el tipo de cosas que hacemos ahorita.
Oscar Sánchez (Blizz): Me agrada.
Andrés Lupone (Diles que no me maten): Pero sigue habiendo espacio (para la improvisación).
Oscar Sánchez (Blizz): Y también en esto, recuerdo mucho que en una entrevista relacionaban mucho el hecho de que la ciudad, que es como el origen de Diles que no me maten, la Ciudad de México, es muy ruidosa y eso se trasladaba mucho a cómo sonaba Diles que no me maten, ¿no? Y desde álbumes pasados han trabajado ya esos fuera de la Ciudad de México. Mi pregunta es… este nuevo álbum ¿A qué suena? ¿Cuál fue el entorno y ese entorno cómo afectó?¿A qué suena este nuevo “Escribiendo en Agua”?
Raúl Ponce (DIles que no me maten): Yo creo que a la carretera. Sí, porque últimamente hemos vivido mucho en el carro, juntos, escuchando música. Y no sé qué otra cosa podría decirte.
Gerardo Ponce (Diles que no me maten): Sí, justo ha habido un cambio muy grande en ese sentido, porque pues hemos viajado más como proyecto y hemos crecido también a través de conocer gente alrededor de muchos lados y desde Obrigaggi, pero en este llevamos más tiempo viajando, conociendo gente, teniendo una experiencia más expansiva que en la Ciudad de México, que siento que es natural, como que también siento que la música en general es una traducción de lo que vives y de lo que eres y conforme vas cambiando y vas creciendo, va cambiando y va creciendo tu forma de ver la música, porque es tu forma de ver la vida, o de traducirte en una expresión, ¿no? O sea, también siento que eso pasa mucho con el proyecto en general, el proyecto se adapta a nosotros como personas, somos como cinco personas experimentando la vida en sí. Está como “muy hippie” esto, pero pues yo siento mucho eso. Y siento que por eso también ya no está en la ciudad, porque ya no habitamos tanto la ciudad como grupo, como antes lo hubiéramos hecho.
Oscar Sánchez (Blizz): Sí, ok, eso es muy interesante la respuesta y creo que seguramente se percibirá, y sí, o sea, lo que justo le decía Jonás al inicio, que por lo que veo en sus redes, siento que ya viven en el norte del país, seguramente están todo el tiempo moviéndose, y bueno, es muy interesante esta parte.
Ya no queda tanto tiempo de entrevista, pero quería aprovechar como para hacer ciertas preguntas que son como un poquito más respecto al proyecto, no sé, tal vez un poco filosóficas, no lo sé, y justo ahorita que Andrés me decía, pero vas a seguir, vas a poder seguir llorando, ¿no? Va a ser emocional también, es emocional. Yo me estaba preguntando, ¿Por qué Diles que no me maten hace la música que hacen? ¿Por qué abordan los temas que abordan y de la forma en la que lo abordan? Porque, no sé, comentando con una amiga de que había surgido esta oportunidad de entrevistarlos, me decía: “A lo mejor tuvieron algún evento canónico que los hizo empezar a hablar de este tipo de cosas ¿No?” Y yo siento que es algo muy humano, pero a veces creo que en la sociedad no todo el mundo está hablando de eso, o sea, de emociones, digamos, como más oscuras por decirlo de alguna forma, y como proyectos musicales a veces no le apuestan tanto a eso, ¿no? Justo porque a lo mejor también la sociedad como que sigue este mensaje de: “Pues todo para arriba”, ¿no? Vamos hacia adelante y mensajes que también… claro que los hay en su música, yo considero que su música es muy inspiradora en muchos sentidos y en otros sí se siente como, no sé, o sea, la sensación si es como muy de tristeza, cuando tienes tristeza, ¿no? Entonces, ¿Por qué Diles que no me maten hacen esta música que hacen? Como personalmente, ¿Cómo fue que se interesaron o si siempre han sido de buscar esos temas en su vida o simplemente ustedes sienten que siempre han sido nostálgicos?
Raúl Ponce (Diles que no me maten): Somos muy nostálgicos en general.
Jonás Derbez (Diles que no me maten): Sí, también somos muy chistosos entre nosotros y nos reímos mucho, pero siento que cuando de repente nos toca compartir una emoción tocando, improvisando o así, como que han habido muchas y sí nos hemos encontrado muy fácilmente como buscando, mientras tocamos, encontrar con una especie de calma que siento que viene. Siento que viene mucho desde como… calma después de la tormenta, ¿no? Si pasas por todas tus emociones densas y oscuras también, después te encuentras un poco dentro de eso y creo que es una emoción que nos gusta también y que la música nos ha dado. Tocando, llegas con muchas emociones y siempre hay este momento de distensión en el que te das cuenta como, wow, tengo todo esto dentro, ahora me siento distinto, estoy más tranquilo, la música me sanó de cierta manera y creo que en eso nos encontramos mucho y cuando llegamos a hacer rolas así, dijimos como: ”Esto como que es muy nuestro y nos gusta” y yo siento, también con los temas, pues a mí siempre me ha gustado tomarme muy en serio la idea de que son canciones, que las canciones te enseñan inconscientemente a vivir, ¿no? Y muchas canciones han sido así para mí y justo son canciones como muy densas líricamente y las imágenes que tienen y los lugares a donde te llevan y para mí siempre ha sido así la responsabilidad de hacer canciones, viene también de hacer una imagen poética fuerte que alguien más pueda leer y le ayude a su vida. Que encuentre una manera de decir algo que no sabía cómo se decía, como un gesto, ese tipo de cosas para mí, a mí me ha dado mucho eso y entonces pues busco hacer lo mismo también, ¿no?.
Oscar Sánchez (Blizz): Me agrada mucho, me agrada y agradezco que sea así porque sí tiene un impacto en el público y justo ahorita me estaba preguntando, porque tiene algo como muy personal y como colectivo en su colectivo, como banda, pero ¿En algún momento piensan cómo va a impactar al público esa letra, esa canción, esos sonidos ya combinados con la letra? ¿Sí llega un momento donde ustedes están pensando en una intención?
Gerardo Ponce (Diles que no me maten): Yo siento que en algún momento sí, pero ya que está terminado, no a la hora de hacerlo siento, o sea, ya que acabó es como: “Ah, ¿Cómo va a reaccionar la gente a esto que hicimos?”
Porque también parte de estar en este proyecto es maravillarnos de lo que hacemos, siempre que creamos alguna rola hay momentos en donde pues nos sorprendemos de lo que hicimos porque, pues no sé, cambia la forma en la que hacemos las cosas a veces y eso como que nos emociona y decimos como: “Ay, ¿cómo va a reaccionar la gente?” Pero más como una idea de imaginar cómo va a reaccionar las personas en contexto de lo que han escuchado y lo que van a escuchar cuando saquemos esto, ¿No? Más allá de cómo construir para ellos es: ¿Cómo van a reaccionar a lo que construimos a la hora de hacer nuestra música? Porque pues es lo que sale y es lo que nos gusta construir, pero yo por lo menos de mi parte nunca construyo con la idea de cómo va a…
Oscar Sánchez (Blizz): El recibimiento
Gerardo Ponce (Diles que no me maten): … ¡exacto!, es más: “¿Cómo lo hacemos y cómo construimos para que funcione la rola en sí misma?” y acabándola empezamos a decir: “ay, ¿Qué va a pasar cuando la escuchen?” Y es esa idea de ¿Qué pensarían? ¿no? Porque algo que pasa al estar en un proyecto musical es que nunca vas a ver qué se siente escuchar eso sin haber construido, ¿no? Porque a veces eso es lo que da más curiosidad, o sea, ¿Qué se siente escuchar la banda en la que estoy? ¿Sabes? Porque jamás voy a poder escucharla de la misma manera, ¿sabes?
Oscar Sánchez (Blizz): No de la misma manera, exacto.
Gerardo Ponce (Diles que no me maten): Entonces luego viene como de imaginar mucho cómo escucha la gente lo que hacemos y cómo va a reaccionar si ya escuchó lo anterior, entonces…pues sí, eso es lo que, bueno, lo que yo pienso.
Andrés Lupone (Diles que no me maten): Sí, es como la imagen en un espejo, que la única referencia que tienes de ti visual es en un espejo y un espejo al final no es real y pues, por lo mismo, como llega hasta cierto punto la imagen de lo que es nuestra música más allá de nosotros y en ese sentido, lo mejor que podemos hacer nosotros es ponerle mucha prioridad a que las emociones sean genuinas, ¿no? Como no maquillarnos de más, sino como tratar de que nuestra sonrisa en el espejo no necesite filtros. Está muy debrayada mi respuesta, pero…
Oscar Sánchez (Blizz): No, muy linda respuesta, justo, creo que hace todo el sentido.
Y bueno, chicos, me gustaría seguir entrevistándolos, tengo muchas preguntas porque como les digo, sí escucho mucho su música y creo que para las etapas de mi vida de estos últimos años ha sido muy importante, pero quedan pocos minutos para esto, entonces, solamente quiero agradecerles mucho por el tiempo, por su, no sé, la calidez que tienen, por poner siempre como la intención en todo lo que hacen, tanto en su trabajo como en una entrevista, por ejemplo. Entonces fue un gusto para mí conocerlos y espero que en el futuro podamos coincidir en un show. Yo hago foto, por ejemplo, entonces, algo que tengo ahí como pendiente es hacerle foto a Diles Que No Me Maten. Les agradezco mucho y me da mucho gusto ver, justo, que su proyecto ya casi va a cumplir una década, ¿No? El año que viene. O sea, qué gusto y, no sé, siento que cuando escuché sus entrevistas anteriores decían como: “Bueno, pues a lo mejor en algún punto sí queremos tener una disquera”, no sé si aún está como en planes porque yo siento que va funcionando de la forma independiente. Como última pregunta, ¿Creen que a futuro se necesite? Porque yo creo que están logrando lo que decían una vez, ¿No? De King Gizzard & the lizard wizard.
Jonás Derbez (Diles que no me maten): Bueno, pues sí se siente que se está logrando. Sin duda el equipo se va a tener que expandir porque hasta cierto punto puedes manejar todas las cosas que representa una banda y al mismo tiempo hacer la música. Y si eso va a ser estar en una disquera o si va a ser nosotros crear nuestra disquera con ese tipo de organización, pues ya lo hacemos, no sé, ya se verá. Pero sin duda, ahora somos seis personas, antes éramos cinco. Pronto vamos a ser diez, seguro. Y así, ¿no? Y así crecemos.
Oscar Sánchez (Blizz): Qué gusto, la verdad. Me da mucho gusto. ¿Alguien más quiere agregar algo de esto ya para despedirnos?
Gerardo Ponce (Diles que no me maten): No, pues muchas gracias por la entrevista, gracias por hacernos las preguntas, por estar.
Oscar Sánchez (Blizz): Sí, muchas gracias, chicos. Hasta luego y les agradezco mucho de nuevo.
Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit, sed do eiusmod tempor incididunt ut labore et dolore magna aliqua. Ut enim ad minim veniam, quis nostrud exercitation ullamco laboris nisi ut aliquip ex ea commodo consequat. Duis aute irure dolor in reprehenderit in voluptate velit esse cillum dolore eu fugiat nulla pariatur. Excepteur sint occaecat cupidatat non proident, sunt in culpa qui officia deserunt mollit anim id est laborum.





