
Ricardo Delgado (Blizz): Después de 16 años y cinco discos, ¿por qué este fue el momento para hacer un EP de apenas cuatro canciones y nueve minutos? ¿Fue una decisión artística o también una reacción a la forma en la que se consume música en 2026?
Sergio Saba: En lo personal, yo siempre he escuchado bastante punk y romantizado los EPs, entonces siempre quería sacar uno. Pero sí es interesante lo que dices, que también puede parecer una táctica para conseguir más oyentes porque ya la gente no escucha discos largos, pero en verdad no fue así. Creo que se demuestra porque normalmente un EP la banda lo saca en sus primeros años, pero nosotros hemos esperado 16 años para recién sacar uno. Para mí, en lo personal, es simplemente un cuento más corto. Y sí, te estaría mintiendo si no te digo que siempre había una parte de mí que quería sacar un EP.
Ricardo Delgado (Blizz): Sebastián, ¿quieres añadir algo?
Sebastián Kouri: Sí, definitivamente fue orgánico y sentimos que sí se cerraba el cuento. No necesariamente fue una idea fija de “ya está, vamos a sacar un EP”. Se sintió natural. En general, a los 16 años que tenemos, absolutamente todo lo que hacemos sale de manera natural. Por eso creo que también a veces, en algunos aspectos de la banda, nos rehusamos a hacer algunas cosas relacionadas con ser más conocidos o hacer cosas en redes que no van con la banda, hablar más de la cuenta en vivo o mantenernos siempre sobrios. Estamos contentos con el resultado porque he visto que las personas que lo han escuchado sí sienten que cierra, como que es una historia que acaba y no cuatro canciones aisladas.
Ricardo Delgado (Blizz): El título Adult Violence suena casi como una contradicción. Uno imagina que crecer trae estabilidad, pero la adultez también puede ser un espacio bastante violento de alguna manera. ¿En la creación de estas canciones estuvieron peleando o luchando contra algo que terminaron materializando en ellas?
Sergio Saba: No. En términos de la banda creo que estamos en el mejor momento de llevarnos bien. Ya vamos varios años, nos conocemos mucho más, nos respetamos más y nos entendemos más. No había nada violento o feo por ese lado. El nombre se me vino a la cabeza cuando estaba tratando de pensar en cómo resumir este EP. Dije: “Ya, lo voy a escuchar, cerrar los ojos y ver qué siento”. Y por más que el EP no lo veo nada rudo o fuerte, me sentí molesto, como un tipo de catarsis, como que a través del disco estábamos botando algo. Y dije: “Wow, soy un adulto violento”. Simplemente sentí que Adult Violence suena como un género de cine o algo así. Son dos palabras que impactan y me encanta el nombre. Creo que a todos en la banda también. Refleja que yo acabo de cumplir 40, estamos en la mitad de la vida, seguimos persiguiendo este sueño, trabajando duro con esta banda, y tiene cosas buenas y cosas malas. La adultez puede ser bien bonita y bien violenta.
Ricardo Delgado (Blizz): Hay una idea muy interesante alrededor del nombre. ¿Creen que la madurez como músicos también consiste en aprender qué dejaron fuera de las canciones? Me imagino que debe haber mucho que se quedó fuera: otras canciones, otras ideas. ¿Cómo fue en este caso?
Sergio Saba: Sí, hubo como dos temas más que teníamos, pero al final no sentimos que iban con el EP. Hay una idea por ahí que me gustó bastante, pero que al final no resultó. Sebastián y yo creo que también estábamos de acuerdo en que no queríamos un EP de cinco o seis temas. Si la historia es corta, es corta. Yo no quería que pase de cuatro, entonces lo dejamos en cuatro. Por ahí hay unas ideas para trabajar más adelante, pero el cuento de Adult Violence son esos nueve minutos.
Ricardo Delgado (Blizz): Cuando una banda lleva tantos años activa existe el riesgo de convertirse en una versión cómoda del mismo proyecto. ¿Cómo se dan cuenta ustedes de cuándo están tomando riesgos nuevos y cuándo sienten que todavía mantienen esa inquietud de querer hacer algo diferente?
Sebastián Kouri: ¿Te refieres a algo distinto de crear algo distinto de lo que hemos venido haciendo?
Ricardo Delgado (Blizz): Sí. Me refiero quizá a nivel personal. Siento que es natural que un proyecto de tanto tiempo empiece a sentirse cómodo, pero el género que tocan y el tipo de música que generan es muy cambiante y agresivo. ¿En qué momento sienten que están repitiéndose, cambiando o evolucionando?
Sebastián Kouri: Siempre es orgánico. Como te comentaba hace un par de preguntas, siento que este sonido lo tenemos desde que empezó como una especie de cambio con el tercer disco. El tercer disco viene con este giro y los dos últimos discos son similares a este. Si bien no habíamos tenido una canción como la primera, Precio Rasta, las otras tres sí tienen un sonido que, si has escuchado principalmente los dos o casi tres discos anteriores, te resulta familiar. Con respecto a crear y cambiar un poco, por lo menos personalmente estoy con ganas de explorar otros sonidos. Ya se lo comenté a Sergio. Está como que sí quisiera hacerlo, entonces habría que presentarle algunas ideas para explorar otros sonidos. Tengo ganas de darle de repente un 180 a la banda, realmente darle un giro a la izquierda.
Ricardo Delgado (Blizz): ¿Qué escucha Cecimonster vs. Donka hoy en día, en 2026? No tanto las influencias de sus orígenes, sino lo que está marcando su versión actual.
Sergio Saba: Yo he estado escuchando bastante IDLES. Es una banda que estaba de moda fuerte hace unos cinco o seis años. Me acuerdo que la escuché un poco y no le presté mucha atención, pero los últimos años he estado escuchando y es una banda realmente excepcional. Muy única. Creo que no necesariamente me ha influenciado cuando he estado componiendo cosas nuevas para Cecimonster, pero es una banda que me ha motivado en el espíritu de seguir escuchando música, seguir sintiéndome como cuando tenía 16 años y compraba un CD. También me he enamorado de una banda bien antigua que se llama Jawbreaker, que me ha estado acompañando todo el año. Es de los noventa y recién la he escuchado por primera vez este año y me ha volado la cabeza. Diría que Jawbreaker e IDLES son las bandas que más he estado escuchando en 2026.
Ricardo Delgado (Blizz): Sebastián, ¿qué estás escuchando?
Sebastián Kouri: Este año le he dado bastante. Ahorita se me ocurren dos bandas, seguramente por ahí se me ocurre una más mientras te respondo: Susanne Sundfør, una cantautora noruega. Siempre regreso a ella, me encanta, tiene varios discos. También he estado escuchando mucho Borsos Cana, en general una banda escocesa. Justo acaban de sacar un disco y toda la discografía me parece de otro planeta. Ayer también estuve escuchando Tranquility Base Hotel & Casino de Arctic Monkeys, que me parece su mejor disco, y también Queens of the Stone Age bastante últimamente. De hecho, lo más raro con respecto a la diferencia sónica de Cecimonster serían Susanne Sundfør y Borsos Cana. Los demás sí tienen guitarras distorsionadas, aunque Arctic Monkeys hicieron este cambio que me encanta.
Ricardo Delgado (Blizz): Hablando de Perú, me resulta muy interesante conocer cómo viven la escena latinoamericana desde allá. Desde Perú, ¿cómo ven el mapa actual de la música alternativa en Latinoamérica? ¿Sienten que realmente existe una escena regional conectada o seguimos funcionando como países que se descubren entre sí demasiado tarde?
Sebastián Kouri: Sí siento que falta que la gente se interese más, que se exporte o que en otros países se importe más la música peruana. Siento que estamos un poco aislados. Hay bandas que sí tienen ese potencial. Por ejemplo, un caso claro es Los Mirlos: después de 50 años se están fijando en ellos, después de 50 años de estar ahí dándole y dándole. Lo mismo pasó con Los Psychos. Hay muchas bandas que hacen tours, pero en general siento que estamos como en una especie de oasis. Es difícil salir así porque hay pocas oportunidades y pocos contactos internacionales. Las bandas que sí pueden llegar a sonar tienen que mudarse para conseguir otras oportunidades y otros contactos, y es una inversión fuerte. Es una inversión fuerte poder llegar a esas personas o realmente mudarse a otro país y correr diferentes olas.
Ricardo Delgado (Blizz): ¿Cómo es su relación con México al día de hoy, ya sea por redes, otros proyectos o fans? ¿Cómo sienten su relación con México en este momento?
Sergio Saba: Nunca hemos tenido el placer de ir. Obviamente nos encantaría. Han ido bandas amigas de acá, como Kinder o Millones de Colores, a tocar ahí en la época del Forever Alone Fest y esos festivales que, si no me equivoco, eran en el DF. Pero nosotros no. Sí he visto en Spotify que, después de Perú, el país que más nos escucha, si no es Estados Unidos, es México. Está en el top tres. Entonces sería increíble algún día presentarnos por ahí. Hemos mandado vinilos, hemos mandado merch, nos han escrito de ahí, pero nunca se ha dado la oportunidad. Sería increíble porque México es otro planeta. No hablando mal de acá, pero es otra situación la que tienen ustedes con su escena y la industria musical. Acá, como dices, en verdad es un oasis. Es un pequeño mundo y no veo que se exporte mucho hacia afuera, excepto cosas que ya tienen bastantes años de trayectoria como Los Mirlos o Los Psychos, o proyectos más relacionados con el world music. Pero acá hay muchos proyectos muy buenos y mucho por conocer. Sería genial ir para allá algún día, en verdad me encantaría.
Ricardo Delgado (Blizz): Hoy parece más fácil publicar música de manera global, pero no necesariamente construir una carrera sostenible. ¿Cómo enfrentan esa parte? ¿La tecnología realmente está democratizando la industria o simplemente multiplica la competencia y hace más ruido?
Sebastián Kouri: Exactamente lo que acabas de decir. Hay tanto ruido y tanta competencia que, como más gente y más grupos tienen acceso a estar en plataformas, se hace mucho ruido. La única manera, creo yo, de sobresalir es tratar de hacer todo lo posible para crear lazos, crear contactos y tener la posibilidad de viajar. Entonces eso es mucho dinero y realmente es difícil. Tú puedes hacer el esfuerzo, como nosotros, que ya hemos sacado seis discos en 16 años, que de hecho es un número que no es bajo, y de repente sacas un disco y no creces.
A pesar de que puedes ser muy bueno, o lo que sea, no necesitas solo hacer música: necesitas expandir tus horizontes. Hay veces que uno dice: “¿Cómo hago para que lo escuchen más personas?”. Y sí, al final todas las bandas de acá quieren exportar y salir, pero no es como que en Estados Unidos estén viendo qué está sucediendo en Perú. En México tampoco, o en general en Sudamérica. Y Perú sí está viendo qué sucede en Argentina, por ejemplo. Uno pregunta qué banda hay en Argentina, pero en Argentina no necesariamente están pensando qué banda nueva hay en Perú.
Ricardo Delgado (Blizz): Y justo ahí aparece uno de los grandes problemas de ser músico en 2026. Ya no basta con hacer música: hay que generar contenido, moverse en plataformas, crear comunidad, hacer contactos y entender una industria que cambia constantemente. ¿Dónde está para ustedes la línea entre adaptarse a esas nuevas reglas y proteger el espacio creativo que originalmente los llevó a formar una banda?
Sergio Saba: Es exactamente eso. Hay tantas cosas que hacer y tantas bandas que tienen acceso a plataformas que ya hay demasiado ruido. Al final tienes que crear lazos, contactos y viajar. Eso requiere dinero. Puedes sacar discos, puedes ser bueno, pero si no expandes tus horizontes es difícil que te escuchen más personas.
Ricardo Delgado (Blizz): Para alguien que todavía no ha descubierto Adult Violence y va a tener su primer contacto con Cecimonster vs. Donka, si pudieran compartir un disco o un track cualquiera de su discografía, ¿cuál sería una buena carta de presentación?
Sebastián Kouri: Una canción que nos resume bastante como banda es Nothing, la primera del disco House by the Lake, de 2019. Siento que es una canción que resume en general los 16 años de la banda.
Sergio Saba: Yo simplemente me iría por nuestra canción más escuchada en Spotify y YouTube, que se llama Not Your Friend, de nuestro tercer disco. Me encanta, obviamente, pero no es para nada mi favorita. Es la que más ha tenido éxito. Si tuviera que mostrarle a alguien que nunca nos ha escuchado, le pasaría esta porque, aparte, creo que es una de nuestras canciones más radio-friendly y pop.
Ricardo Delgado (Blizz): También es interesante la diferencia entre la canción que más los representa y la que más éxito ha tenido. ¿Hay alguna otra canción que ustedes quisieran mostrarle al mundo aunque no necesariamente sea la más escuchada?
Sebastián Kouri: Podría ser Body Break, de 2015, pero definitivamente me iría de 2015 para acá. No elegiría ninguna de los dos primeros discos.
Ricardo Delgado (Blizz): Sé que estuvieron abriendo para Lenny Kravitz en Lima. Después de ese tipo de experiencias, ¿todavía sienten que esas oportunidades son una especie de validación importante o ya las ven desde otro lugar, con menos necesidad de demostrar algo?
Sergio Saba: Esa me parece una gran pregunta. Cuando estábamos abriendo para Lenny Kravitz me enteré de que iban a haber más de 7,000 personas, que era por lejos el público más grande frente al que nos habíamos presentado. Hice un pequeño experimento. Pensé: “Me da curiosidad saber, antes de tocar y después de tocar, cuántos followers más vamos a tener en Instagram”. Pensé que íbamos a tener como 100. Y fueron seis.
Lo digo abiertamente porque es la verdad. Pero no me decepciona en el sentido de pensar que mi música no es chévere o que no le gusta a la gente. Creo que en Lima se habría puesto a cualquier banda. Acá no hay mucho de eso: cuando está tocando el opening act, la gente todavía está tomando afuera, está haciendo tiempo. No hay una apreciación por el opening act.
Y encima no fue que la productora nos escogió; el mismo equipo de Lenny Kravitz nos escogió, así que había un poco más de validación en ese sentido. Pero creo que desafortunadamente existe un poco esa cultura de “¿a qué hora empieza la banda?”. En vez de pensar: “He pagado mi entrada y encima me estoy ganando otra presentación”.
Tampoco esperaba que el público de Lenny Kravitz respondiera súper bien a Cecimonster y se volviera fanático de la noche a la mañana. Pero sí creo que habla de cómo funciona la escena. Tenemos amigos que han abierto shows para bandas enormes, con 20,000 personas, y el público peruano no siempre es muy curioso en ese sentido.
Igual, la experiencia con Lenny Kravitz fue absolutamente genial. El público se portó súper bien, pero no cambió nada para nosotros. A la semana siguiente estábamos tocando en un bar para 80 o 100 personas. Ese es un poco el mundo en el que estamos y esa es un poco nuestra escena.
Ricardo Delgado (Blizz): Y ahí aparece algo que me parece todavía más interesante: una cosa es abrir para una banda internacional y otra muy distinta es convertir esa experiencia en una conexión que pueda abrir una puerta real. ¿Qué tendría que suceder para que una oportunidad como esa realmente se transforme en algo más?
Sergio Saba: Para mí el gol es que, por ejemplo, mañana podamos irnos de gira con una banda que vino a tocar acá. Ayer le abrimos a Sparta, una banda de Estados Unidos. Está lindo y todo, pero lo que realmente buscamos es que después podamos irnos de gira con Sparta a Estados Unidos.
Eso es lo que le pasó a una banda peruana que se llama Kinder. Vino Austin TV de México, Kinder les abrió y Austin TV los invitó a tocar con ellos en el DF. Esa es la clase de oportunidad que estoy persiguiendo hace tiempo. Por acá el público ya nos conoce. Ese tipo de conexiones son las que realmente pueden abrir un puente.
Ricardo Delgado (Blizz): Antes de cerrar, me gustaría regresar a Adult Violence. ¿Creen que el EP es, en cierta forma, aceptar que crecer no significa tener todas las respuestas? Después de 16 años, ¿qué preguntas siguen sin poder responder sobre la música, sobre ustedes mismos y sobre qué siguen buscando con Cecimonster vs. Donka?
Sergio Saba: Yo siempre me pregunto eso. Mil veces le he escrito a Sebastián y le he dicho: “¿Qué estamos diciendo? ¿La hemos cagado?”. Porque hemos apostado. Esto no es un hobby ni un pasatiempo. Es un proyecto de vida. Ya le hemos dedicado bastante tiempo, esfuerzo y estrés. Es algo muy importante y seguimos peleándola.
Hemos logrado mucho y estoy más que contento con las experiencias que hemos tenido, los lugares que hemos conocido y la gente que hemos conocido. Nuestra familia ahora básicamente son los músicos con los que nos rodeamos. Pero obviamente uno quiere más, no simplemente porque quiera más, sino porque creo en mi producto. Creo ciegamente en mi producto y creo que le podría gustar a bastante gente. Entonces ahora la pregunta es cómo llegar a esa gente.
Me cuestiono muchas cosas, pero al final del día, si cierro los ojos, creo que estoy en el camino correcto.
Ricardo Delgado (Blizz): Sebastián, ¿quieres añadir algo?
Sebastián Kouri: Sí, al final es eso. También ayer comentaba que al final es un tema de ser terco. Si eres terco y te golpean, ojalá sea como la historia de Rocky Balboa: le pegan, le pegan, le pegan y se levanta y sigue dándole.
Porque no estás pensando necesariamente que cualquier cosa podría funcionar, sino simplemente sigues con lo que haces. Si este es tu motor de vida o lo que has venido a hacer, ya seas músico, pintor o actor, es lo que te gusta hacer, lo que te llena. Es tu proyecto de vida.
Entonces tampoco sabes cuándo podría, viendo el lado positivo, llegar ese momento. De repente un día la mecha prende y ya. Hay bandas a las que les toca en el primer disco y hay bandas a las que les toca en el décimo año. No sabes cuándo puede ocurrir.
Definitivamente siento que nosotros no hemos llegado a ese momento. Siento que aún estamos escondidos. Al final se trata de eso: si nos ponen en una vitrina, ¿cuánta gente podría gustar de nuestra música? De repente nos ponen en un billboard por un mes en Times Square y a mucha gente le podría gustar.
Hay bandas que podrían considerarse mejores que Cecimonster y les funciona a las dos. Al final también es un tema de gustos. Nuestro abanico de sonido no es tan amplio. Por ejemplo, a mí me gusta mucho el buen pop, pero a las personas que les gusta el buen pop quizá no les van a gustar tanto las guitarras distorsionadas.
Pero conozco otras bandas como Swans, que tienen un abanico súper chico, y mira cómo están. O Death From Above, o Mastodon. Son bandas excelentes que se mueven dentro de comunidades muy específicas. También tienen otras oportunidades porque viven en otros lugares, corren otras olas. Y eso básicamente es lo que marca la diferencia.
Ricardo Delgado (Blizz): Para cerrar: en sus propias palabras, para alguien que va a descubrir Cecimonster vs. Donka a través de esta entrevista, no importa qué canción escuche ni qué disco encuentre, ¿cómo describirían el proyecto?
Sergio Saba: Una banda de rock con varias capas. Nos categorizamos como post-rock, yo creo que como post-rock melódico, post-hardcore. Pero sí, una banda… no sé, no tengo una mejor respuesta para esto.
Sebastián Kouri: Básicamente, como ponemos en varios lugares, es post-algo. En varias de nuestras redes tenemos “post-something”, “post-algo”. Post-algo desde 2010. Eso está en nuestro Bandcamp. La verdad es que…
Ricardo Delgado (Blizz): Y creo que justamente por eso quería hacer la pregunta. Los géneros siguen existiendo, pero al final la música también la encasilla quien la consume. Lo interesante es escuchar cómo ustedes mismos entienden lo que han construido.
Les agradezco muchísimo su tiempo. Ha sido muy interesante conocer más sobre Adult Violence, sobre la escena peruana y sobre lo que significa seguir construyendo un proyecto como Cecimonster vs. Donka después de 16 años. Esperemos verlos pronto por México; hay mucho público y muchos escenarios donde creo que el proyecto podría encajar perfectamente.
Sergio Saba: Un gustazo. Muchas gracias por todo y ojalá estemos en contacto pronto.
Ricardo Delgado (Blizz): Claro que sí. Muchas gracias, Sergio y Sebastián. Un abrazo.
Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit, sed do eiusmod tempor incididunt ut labore et dolore magna aliqua. Ut enim ad minim veniam, quis nostrud exercitation ullamco laboris nisi ut aliquip ex ea commodo consequat. Duis aute irure dolor in reprehenderit in voluptate velit esse cillum dolore eu fugiat nulla pariatur. Excepteur sint occaecat cupidatat non proident, sunt in culpa qui officia deserunt mollit anim id est laborum.


