
La primera vez siempre deja huella, y eso es exactamente lo que Boca de Serpiente vivió en México. Juan y Santiago, la dupla colombiana detrás de la banda, nos abren las puertas de su mundo musical en esta entrevista exclusiva para We Are Blizz. Desde su nacimiento en Bogotá hasta su último álbum La ilusión de la razón, descubrimos cómo la música, la experimentación y la pasión los han llevado a crear un sonido contundente, genuino y expansivo.
Hablamos sobre su experiencia en el Tianguis del Chopo, la influencia de los años 90 en su estilo, la importancia de mantener su identidad artística y los retos que enfrentan en la industria musical. Una conversación llena de anécdotas, reflexiones y secretos detrás de sus canciones que te hará ver a Boca de Serpiente de una manera más cercana y fascinante.
Atziri: Hola, ¿qué tal? Soy Atziri para We Are Blizz y estamos con:
Juan: Juan de Boca de Serpiente.
Santiago: Yo soy Santiago. Un gusto, saludos.
Atziri: Un gusto, chicos. Bienvenidos a México.
Atziri: Me da muchísima emoción que estén por aquí. Es la primera vez que tocan, porque el día de ayer fue en “El Chopo” y el día de hoy se presentan en “Fuck off Room” con “I’m Still Human” y abren a “Milk band”. ¿Cómo se sienten?
Juan: Emocionados, agradecidos por lo que sucedió ayer en “El Chopo”.
Es nuestra primera vez en México y pues estamos viviendo la experiencia de una forma bien bonita, es como interesante.
Santiago: Como una muy bonita primera vez, en realidad.
Atziri: ¿Cómo los recibieron? ¿Cómo vieron en realidad el Tianguis del Chopo, lo que se vivió ahí?
Juan: Fue, bueno, hay un detalle.
Juan: Después de tocar, queríamos disfrutar el mercado, queríamos pasear, queríamos hacer compras, queríamos hacer muchas cosas, pero la lluvia nos sacó corriendo de allá.
Veníamos cargados de equipos, el transporte había llegado, entonces fue complicado, pero llegamos a México muy bien recibidos a través de la fraternidad, a través de Adrián Magaña. Y hasta ahorita toda la experiencia ha sido increíble. O sea, nos sentimos muy afortunados.
Santiago: También estuvo muy bien compartir con las bandas con las que estuvimos ayer, porque eran bandas de diferentes estilos, de diferentes géneros, de diferentes generaciones incluso, o de tamaño del proyecto, como el desarrollo del proyecto. Y eso, también nos parece nutritivo.
Al final no las pudimos ver todas por el tema de la lluvia, pero las que logramos ver y con las que logramos hablar, estuvo muy bien esa relación y ese intercambio de experiencias y vivencias, que nos parece muy gratificante.
Juan: Había un grupo de chicas, las “Bloody Benders”, que habían regresado de una gira grandísima por Europa y como wow.
Santiago: Sí, eso, como proyectos de diferentes tamaños conviviendo en las mismas circunstancias, con las mismas condiciones. Buenísimo eso.
Atziri: Increíble. ¿Sintieron algún choque cultural de Colombia a México?
Santiago: En realidad no.
Sentimos que somos muy hermanos, que somos muy vecinos, que al final, pues todos somos latinoamericanos. Obviamente cada uno como que entiende algunas cosas culturales
a su manera y honrando su tradición y su historia. Pero al final, pues nosotros por lo menos somos de la idea de que somos terrícolas, ¿no?
Juan: Que no hay tantas fronteras como nos lo pintan los mapas, que vivimos en un solo planeta.
Santiago: Y en última, si hubiéramos estado en la República Checa, habríamos entendido cosas distintas de la alimentación, de la música, de lo que sea. Pero al final somos los mismos, ¿no?
Atziri: Sí, siento que no hay tanto cambio como en otros países cuando se viaja, que se siente ese choquecito de “no podemos hacer las mismas cosas”. Pero creo que en México se presta para hacer muchísimo.
Santiago: Es cierto, es cierto.
Juan: La comida, que es uno de los elementos culturales como muy insignes de México, nos ha parecido deliciosa. Lo que hemos logrado disfrutar ha estado muy chévere.
Juan: Pues hay opciones muy cercanas acá que son vegetarianas. Nosotros pues hasta hace poquito practicábamos el veganismo. Y bueno, terminamos como consumiendo.
Es que el huevo es necesario, hay ambas los músculos y la masa muscular y todo. Es un video con el tema. Pero sí, hay muchas opciones acá para probar la tradición mexicana.
Atziri: OK. Me da muchísimo gusto que hayan tenido ese recibimiento de la parte del público mexicano.
Atziri: Me encantaría saber más de ustedes, más de la banda. ¿Cómo nace esta dupla Boca de Serpiente? ¿De dónde viene el nombre? ¿Un poquito de su historia para los que nos están viendo/ leyendo?
Santiago: Bueno, Boca de Serpiente nace en Bogotá, Colombia. En el año 2016, en el 2017 fue nuestro primer concierto.
Juan y yo tocábamos en otro proyecto. Hemos sido hermanos de la música durante muchos años. Y de repente comenzamos a explorar una identidad estilística nueva que no habíamos tocado nunca.
Unas canciones que Juan tenía, las fuimos sacando del congelador, mirando, organizando, un trabajo de carpintería. Y sin muchas pretensiones, la banda se fue volviendo una banda, los dos nada más. No sabíamos si iba a llegar más gente, si iba a llegar un tercer músico.
Y pues casi que como por arte de magia, se fue cocinando un proyecto que terminó siendo una banda.
Juan: Se fue fortaleciendo la dinámica entre los dos públicamente. Además.
Juan: Entonces empezamos como guitarra y batería. Y no descartábamos la posibilidad de un bajista. Pero seguimos ensayando guitarra y batería.
Y a la guitarra le ponía octavadores. Entonces sentíamos como, “no hace tanta falta el bajo”. Cuando salimos en vivo, nos dimos cuenta de que el bajo sí hacía mucha falta.
Entonces tomamos una decisión técnica que fue trasladar lo poco que teníamos en guitarra a un lenguaje que fuera entendible en el bajo.Porque en el bajo es difícil el tema de los acordes y la armonía. Pero ahí nos hicimos como la tarea de prestarle atención a esos detalles y terminamos pasando las canciones que teníamos al bajo.
Y bueno, ya era técnica esa como de poner a sonar el bajo, como una guitarra más o menos. Entonces eso le dio mucho peso.
Y yo creo que es una de las cosas que caracteriza a Boca de Serpiente, que se siente grande, se siente pesado, se siente contundente. Y pues solo somos nosotros dos.
Santiago: Ese es un tema.
Santiago: Que normalmente los bandos de dos personas pues tienen más músicos o son solamente dos personas poniendo la cara, pero en tarima hay más personas. Acá somos solamente dos músicos. Claramente tenemos un equipo técnico detrás que es igual de importante, son tan Boca de Serpientes como nosotros, digamos.
Pero al final somos dos personas emitiendo sonidos, nada más.
Atziri: Pero lo hacen increíble. En verdad estoy impresionada.
Juan y Santiago: Muchas gracias
Atziri: Estuve escuchando sus álbumes y la verdad es que son muy buenos. Me gusta muchísimo el punch que traen.
Y el último álbum que sacaron, “La ilusión de la razón”, cumplió dos añitos.
Juan y Santiago: Sí, recién.
Atziri: Recién cumplió dos añitos. Y apenas sé que lo tocaron de principio a fin en un show allá en Bogotá.
Juan y Santiago: Sí. Justo antes de venir.
Atziri: ¿Qué vamos a ver el día de hoy en Fuck off Room?
Santiago: Pues eso, es como, claro, hace una semana hicimos esta celebración de nuestro disco, tocándolo completo.
Santiago: Pero cuando vas a otros territorios donde hasta ahora estás abriendo camino, tratamos nosotros de hacer como un resumen del catálogo. Entonces, si tocamos como las canciones más representativas de la banda o las que nosotros consideramos más representativas de la banda en un show.
A nosotros nos gusta pensar el show siempre como un todo, no solamente como canciones sueltas, sino entender cómo la curva emocional y dinámica que pueda tener un concierto.
Y así lo diseñamos, es un resumen de nuestro catálogo en el tiempo que entendemos que no es un tiempo, pues, exclusivo en tarima para nosotros.
Entonces, básicamente es eso lo que se van a encontrar hoy en el Fuck off room, con Boca de Serpiente.
Atziri: Justamente eso, ¿no? Como el primer acercamiento con las personas y que vean todo lo que tiene Boca de Serpiente.
Santiago: Exacto.
Atziri: OK. Me da muchísimo gusto.
Atziri: ¿Cuál ha sido el mejor lugar para tocar en su trayectoria?
Santiago: Bueno, no, yo creo que la tenemos clara los dos. Yo creería que es “Rock al Parque”
Juan: Yo creo que es “Rock al Parque”.
Santiago: Rock al Parque es el festival gratuito de rock más grande de Latinoamérica, que está en Bogotá.
Se celebra hace 30 años y hemos tenido la suerte y la fortuna de estar dos veces participando en ese festival. Es una cosa de 100,000 personas, es una cosa monstruosa, con una producción de primerísimo nivel, con bandas internacionales. Entonces, creeríamos que ese, ¿no?
Juan: Sí. Podríamos estar de acuerdo.
Atziri: ¿Sí? Perfectísimo.
Atziri: Sí, he escuchado de ese festival y es muy bueno.
Santiago: Tienes que ir.
Atziri: Me encantaría.
Santiago: Es muy divertido. Es un festival tremendo.
Atziri: Sí, a mí me encantaría ir demasiado a Colombia.
Creo que es uno de mis sueños y es que amo el acento colombiano. Entonces, ay, no sé. Para mí es fantástico.
Santiago: A nosotros nos encanta el de ustedes.
Juan: Sí. Estamos felices escuchando hablar a la gente.
Y echamos rulo con todos los conductores que nos hemos subido, que nos han llevado como a los sitios. O sea, desde que nos montamos hasta que nos bajamos, charlamos mucho.
Atziri: ¿Sí?. Yo siento que no tenemos como una voz así tan característica como ustedes jaja
Santiago: Estás muy equivocado.
Juan: Sí. (Risas)
Santiago: Es una voz muy marcada y característica.
Atziri: ¿Sí? Qué increíble. Algún día voy a ir para allá.
Juan: Sí, por favor.
Atziri: OK. ¿Con cuál de sus canciones se sienten más conectados tocando arriba del escenario?
Juan: Interesante.
Juan: Yo creo que hay una con la que usualmente cerramos los shows. Se llama “Detonante”. Tiene un spicy especial.
De pronto, como en el coro, el coro se abre, se expande. Es como, no sé. Por un lado, el coro y el outro de la canción, como justo terminando el show, también tiene un mood especial.
Como, no me gusta usar la palabra, “épico”, pero se siente así, grande. Como ya es el final, final, final, final. Chan, se acabó.
Santiago: Un poquito de clímax.
Juan: Sí, eso.
Santiago: creo que yo también la misma. Me representa.
Atziri: OK. Perfectísimo. ¿Cuál es la historia detrás de “La ilusión de la razón”? Son 10 tracks.
¿Hay algo detrás de cómo se cocinó este álbum?
Santiago: Fíjate que sí.
Santiago: Hay mucho detrás. Este fue un disco que lo comenzamos a concebir desde el punto cero a nivel conceptual. No fue un disco en el que fuimos recogiendo canciones que tuviéramos o que se estuvieran gestando para un próximo disco, sino que lo diseñamos de principio a fin, entendiendo de qué queríamos hablar.
Entonces, había un norte conceptual y lo fuimos desmenuzando en piezas y en temas, en subtemas de los que queríamos cómo hacer referencia. Y a cada canción le asignamos un tema. Y fuimos casi que manera de diseño construyendo las canciones, entendiendo la personalidad que debería tener cada canción.
Entonces, había un tema que nos sugería que la canción fuera, no sé, como irónica o como medio picaresca, yo qué sé. Entonces, fuimos diseñando sonidos que se identificaran con esa idea o con esa identidad. Y al final, el disco es eso.
Es como un gran mapa de cosas que, desde nuestra perspectiva, desde nuestra humilde opinión, queremos señalar, queremos poner el dedo en la herida. Y termina siendo eso, 10 referentes a los que le quisimos apuntar.
Atziri: OK. Está padrísimo. Cuando lo escuché, sí era como un viaje, como que te lleva de principio a fin, como que todo está perfectamente acomodado, que digo, wow.
Juan: Es más, y ya que hablas de viaje, ya que hablamos como de puntos de señalar, hay un detalle en el disco. Y es que en cada canción están escondidas unas coordenadas geográficas.
Atziri: Oh, wow.
Juan: O sea, bien escondidas. En algunas es un poquito más evidente que en otras canciones, pero cada coordenada señala un gran representante de eso que queremos señalar.
Atziri: Wow.
Santiago: Pues, la tarea es para la gente que se siente a oír el disco, trate de encontrar las coordenadas y trate de ver un poquito más de qué va la cosa. Nuestras letras normalmente son muy metafóricas. Entonces, a veces nos gusta, si bien hay una intención muy clara de a qué le estamos cantando, nos gusta también que la gente las haga suyas y las entienda a su manera.
Santiago: Ahora, si escarban un poquito y encuentran las coordenadas, seguramente van a decir, ah, estaban hablando de esto.
Atziri: Wow. Me parece súper místico.
Atziri: Qué impresión. Es un álbum bien pensado. O sea, es magnífico.
Qué bonito.
Juan y Santiago: Muchas gracias.
Atziri: ¿Han pensado en realizar alguna colaboración con algún artista o alguna banda? Si es así y se pudiera, ¿con quién sería?
Santiago: Bueno, en nuestro primer disco “Primitivo” hay una colaboración con una banda que era una banda hermana. El cantante de la banda fue el productor del disco y terminamos haciendo un featuring con “Radio Paila”, se llama.
(Referencia a la canción “Ali” del álbum “Primitivo”)
Juan: Una banda tremenda, recomendada para todos.
Para que busquen y escuchen y se las oyen.
Santiago: De hecho, en este nuevo disco en el que ya estamos trabajando, bueno, no habíamos contado, pero estamos trabajando en un nuevo disco. Y hay una canción en la que habrá una colaboración que ya iremos contando, por qué.
Atziri: Chismecito. (Risas)
Juan: Ya le iremos contando.
Juan: Es una artista colombiana.
Santiago: Cuando venga el nuevo disco, seguramente nos encontraremos, de pronto voy a asumir o algo así y te contaremos la premisa.
Atziri: Estaría increíble. Yo encantada. Pero ya nos dieron una pista. ¡Es chica!
Juan: Es una chica colombiana. Súper poderosa y líder de una banda increíble. O sea, sus músicos son como wow.
Atziri: Ok. Tenemos muchas pistas que descifrar con ustedes.
Demasiadas. Qué impresión.
Atziri: Ok. ¿Cuál es su máxima inspiración musical?
Juan: Yo creo que lo que nos determinó estéticamente en los 90s, que fue la década de nuestra adolescencia.
Y hay mucho de “Alice in Chains”. Hay mucho de “Pantera”, de “Metallica”, de “Sepultura”. “Slayer”, de pronto.
Como algo un poquito más death metal, como tipo “Carcass” o “Entombed”. Hay muchas cosas. O sea, los 90s para nosotros fueron, yo creo que para cada quien la adolescencia es una etapa determinante en esta construcción estética, como de sus gustos musicales.
Y para nosotros, pues, fueron esa década del grunge.
Santiago: Claro. Además, esos son sonidos que nos fueron programando a nosotros o codificando.
Pero si bien nos gustaba “Sepultura o Pantera”, pues, tú oyes la música de Boca de Serpiente y dices, bueno, esto no. Claro, acá hay como caña y como algo, pero pues no es una banda de metal. Es una banda que tiene, navega otras estéticas distintas.
Y creo que eso está alimentado porque no solamente oíamos metal, sino que también oíamos grunge. Pero después llegó también el nu metal o los sonidos un poquito más electrónicos e industriales de esa década de los 90 que fueron como alimentándonos.
Juan: O pues, incluso el pop.
Santiago: Incluso el pop, también. Quien no escuchaba algo de “Madonna” o “Michael Jackson”
Atziri: Claro. Sí.
Santiago: Sí, estábamos permeados de un montón de cosas y al final eso fue lo que nos fue llevando.
Atziri: Si ustedes no estuvieran haciendo el género que hacen ahorita, ¿en qué les encantaría adentrarse? ¿En otro género? ¿En otros sonidos? ¿En qué les gustaría?
Juan: No sé. O sea, tiene que llevar distorsión. Lo que sea que esté haciendo tiene que llevar distorsión.
Santiago: A Juan también le gustan mucho los beats, los sintes y toda esta música sintética hecha. Pero igual, sintética como con mucha caña, mucha, mucho dinamismo.
Juan: Tipo “The Prodigy”, “Nine Inch Nails”. Esos sonidos.
Santiago: Y, de hecho, a veces lo experimentamos. En el concierto que tú mencionas de hace una semana, hicimos un par de canciones en las que volteamos las canciones nuestras, las reversionamos y las entregamos como en una instrumentación parecida a esa. Entonces creo que Juan iría por ahí de pronto, ¿no?
Juan: Sí, me gusta. Los beats
Santiago: Y a mí también me parece muy entretenido. Aunque no lo entiendo todavía mucho, ¿no? Pero creo que estaría por ahí. Pero sí, con distorsión.
Los dos es como básicamente lo que sea con distorsión, sí.
Atziri: Sí. Sí me lo imagino. (Risas)
Atziri: OK. ¿Qué ha sido lo más complejo para ustedes en esta parte de la industria musical?
Santiago: Pues hay muchas cosas complejas, pero como que nos encanta poner la atención en la solución y en el problema.
Juan: Exacto.
Santiago: Somos muy resolutivos. Entonces, si bien entendemos y contemplamos, ¿no? Como que nos paramos afuera del panorama que tenemos enfrente, después comenzamos a accionar. Somos de, “claro, planeamos”, tenemos estrategia, tenemos un norte o una intención.
Pero nos gusta más quedarnos con lo positivo. Entonces, en un proyecto como este, en el que solamente somos dos personas, hay muchas dificultades, muchos retos, digamos, como el tema de la inversión en el proyecto. Somos menos personas invirtiendo.
Pero nos gusta pensar más bien, somos menos personas viajando. Es más barato. Somos menos personas tomando decisiones.Es más fácil la comunicación.
Juan: Es más eficiente, más efectivo.
Atziri: Sí.
Santiago: Entonces, sí, yo siento que desde que estemos alineados, y en el 99.5% de las veces lo estamos, es más fácil enfrentarnos a esos retos de la industria.
Sí, en las inversiones.
Juan: Hay también otro reto importante, y es que hacemos música de un género que no pertenece al folclore del país. Entonces, el hecho de que, no quiere decir que las personas que se dediquen a hacer música folclórica o música de masa.
Santiago: Mainstream
Juan: Les quede más fácil, porque, pues, tampoco es así. Digamos que los retos siempre están ahí, a pesar del género. Pero sí sentimos que quizás habría un chance más cercano a poder vivir de esta forma de hacer arte.
Entonces, se ha perpetuado el hecho de tener siempre actividades paralelas que financien una banda de rock. Porque no sé qué tan distinto sería si estuviéramos como en Noruega o en países donde el metal y el rock es consumido, tiene un alcance importante. Aquí, digamos que el alcance se puede llegar, ¿cierto? Un alcance significativo para que pueda ser un proyecto de vida rentable.
Juan: Pero sí estamos en unas culturas donde el rock, a pesar de haber proyectos exitosos, de que existan proyectos exitosos, pues, es un poquito más escaso.
Atziri: Escaso
Juan: Encontrar como esa ruta allá al alcance que te permita como estar tranquilo económicamente y, pues, vivir de los conciertos y ensayar todo el día y componer y estar como en esa dinámica.
Santiago: Igual para allá, vamos. Es como, eso es algo a lo que nos estamos enfrentando y listo, vamos. Aquí estamos listos para frentearlo.
Atziri: Sí, justo. Porque creo que las personas que quieren dedicarse directamente al arte, es muy difícil solamente que sea rentable de esa forma al inicio, ¿no? A lo mejor y en algún punto sí se llega a eso. Pero en el camino creo que es el problema base, ¿no?
Santiago: Además hay otra cosa y es que conforme va pasando el tiempo, nosotros llevamos, si les dijimos que nuestra adolescencia fue en los 90s, ya hicieron cuenta, si saben que somos unos abuelos. (Risas)
Santiago: Y, pues, llevamos mucho tiempo entendiendo o por lo menos tratando de entender la industria. Y conforme van pasando los años, vamos entendiendo que una forma de hacer el proyecto sostenible es atendiendo muchas dimensiones del proyecto.
Hay muchas formas de hacer que el proyecto se vuelva sostenible, uniendo diferentes piezas, ¿no? Entonces, no se puede descuidar esto, pero tampoco se puede descuidar esta rama y esta otra rama y esta otra rama. Entonces, es como en lo que estamos.
Atziri: Perfectísimo. Yo sé que les va a ir súper bien en todos sus proyectos próximos, como les está yendo en todo lo que han hecho.
Juan y Santiago: Muchas gracias
Atziri: ¿Qué ha cambiado desde el álbum “Semillas” hasta ahorita?
Santiago: Wow. Pues, ha cambiado. Ha cambiado todo
Juan: Sí. Solamente, lo único que no ha cambiado es que seguimos nosotros dos.
Ha cambiado absolutamente todo.
Juan: Ese primer EP que se llama Semillas fue, digamos, el primer atrevimiento como a plasmar en un fonograma y en canciones y en plataformas lo que estábamos haciendo hasta ese entonces. Pero eso nos abrió la puerta con un colectivo que en Colombia se llamaba, pues, que ya no existe, pero el “Consulado Popular”, que lo dirigían dos amigos, dos grandes amigos, Julia Mejía y Camilo Rivera. Fue un primer acercamiento y un primer, como una especie de apadrinamiento que nos llevó a otros espacios a interactuar con otros agentes, a interactuar con otras bandas.
Y ahí se acercó Radio Paila, se acercó Goy y Gaviria, como “yo los quiero producir”. Y nació “Primitivo” después de eso. Y Primitivo nos abrió otras puertas a emisoras nacionales allá en Colombia. Y todo ha sido como consecuencia de esa semilla.
Atziri: Wow
Santiago: Sí. De hecho, por eso el EP se llamaba así. Era como.
Juan: Nuestra semilla.
Atziri: Esa semillita.
Santiago: Estamos simulando esto. Ha cambiado mucho.
El sonido ha evolucionado también, pues, por un montón. Porque hemos evolucionado nosotros y porque nos hemos relacionado con personas que han aportado.
Atziri: Claro.
Santiago: Algo que ha cambiado mucho en estos años, digamos que, paralelamente a la evolución de los Fonogramas o de los discos, ha sido nuestra parte técnica. Ahora estamos mucho más respaldados en las tarimas, en las grabaciones, en las giras.
Nosotros siempre giramos con nuestra mano derecha, que es el tercer boca. Que en algún lado de esta oficina debe estar por ahí.
Juan: José te amamos. Estuvo de cumpleaños ayer
Santiago: Está detrás de cámaras.
Atziri: Feliz cumpleaños.
Juan: Y eso, contar con esas herramientas profesionales y humanas, hace la diferencia.
A nosotros nos hace sentir abrazados y respaldados. Y hace la diferencia.
Atziri: Wow, qué impresión. Sí estuve checando como todo el inicio y de la parte técnica sí se ve como un cambio.
Y siento que, no sé, como una pequeña referencia. Hay una cancioncita del último álbum que habla también de la semillita que siembras en la mentecita de las personas. Y yo digo, Wow.
O sea, yo siempre he visto que la comunicación o las palabras son como pequeñas semillas que se les siembra a las personas en la cabeza. Si las riegas de buena forma, va a crecer una planta buena. Pero si tú no las riegas de buena forma, vas a empezar a descomponer muchas cosas de nuestro sistema.
Entonces, cuando escuché esa canción, fue como de que, no sé, me gusta.
Santiago: Fiesta de cuervos
Juan: Sí, sí. Nosotros somos muy fan.
Juan: Bueno, hay mucha literatura a la que hemos tenido acceso más que todo como esa época de pandemia y que nos tocó como bajar el ritmo y quedarnos en casa. Entonces, tuve acceso a muchas lecturas. Y entre esas, hay un libro que está escrito por un señor que se llama Miguel Ruiz, si mal no recuerdo, de ascendencia tolteca, y menciona los cuatro acuerdos.
Atziri: ¡Justo ese!
Juan: Y eso de ser impecable con la palabra, sentimos que es una directriz que todos deberíamos abordar con una importante responsabilidad.
Santiago: Como un deber.
Juan: Y las palabras son hechizos. Y uno está muchas veces diciendo algo que no debería ser por el lado. Hay que ser un poco más juiciosos con la palabra. Spell, es un hechizo. Esa vaina tiene fuerza, tiene poder.
Santiago: Eso, como dice Juan y resuena un poco con lo que decías tú y además es que nosotros sentimos que como seres humanos tenemos un superpoder, que es el de comunicar. Incluso no solo con las palabras. Hay un montón de cosas que comunican y a veces se puede interpretar desde este lado como nosotros somos agentes que estamos comunicando.
Pero sin lugar a duda, hay gente muy poderosa que entiende que tiene ese poder y comunica cosas y la gente rápidamente se adoctrina o se programa.
Atziri: Si, completamente
Santiago: Está en nuestras manos entenderlo como agentes comunicadores y también como receptores.
Atziri: Justamente era el libro que estaba pensando, el de los cuatro acuerdos.
Juan: Tengo el quinto acuerdo ahí por leerme. Me imagino cuál es, pero no lo he empezado a leer.
Pero los cuatro acuerdos son, o sea, eso de no tomar nada personal es importantísimo. No Asumir. Ser impecable, no asumir, hacer lo mejor que puedes.
Es como, “dude”, haz eso y verás cómo empieza a cambiar todo alrededor.
Atziri: Completamente.
Basándonos en eso, ¿ustedes cómo se describen? En tres palabras. Solo tres.
Juan: Oh, por Dios.
Yo diría que “Paciente” es una virtud que he aprendido a cultivar, ¿cierto? La paciencia.
Juan: Eso es muy loco describirse. Es raro.
Santiago: Sí, no, y aparte creo que nos va a tocar usar como calificativos buenos y malos. Porque tampoco vamos a decir
Juan: Que somos unas maravillas. (Risas)
Juan: Bueno, paciencia es una.
Santiago: Yo soy muy disciplinado.
Me hace falta mucho método para hacer las cosas. Pero soy muy disciplinado
Juan: Bueno, yo soy metódico.
Santiago: Nos complementamos
Juan: Es muy raro que el método quizás se siente un poquito desconectado de la disciplina. Pero creo que los grados míos de procrastinación están elevados. Y digamos, no me acerco todavía a la parte disciplinada.
Pero ahí soy metódico en muchas cosas.
Santiago: Menos mal era en tres palabras (Risas)
Santiago: Bueno, no, yo voy a decir, Yo soy: disciplinado, altruista y terco. Ya
Una negativa. Yo estoy trabajando en eso.
Juan: Yo soy: Paciente, metódico y procrastinador.
Juan: Hay que reconocerlo.
Santiago: Hay que reconocerlo. Pero la próxima vez que nos entrevistes, seguramente haremos un diagnóstico con evolución. Le daremos seguimiento
Santiago: Ya no soy tan terco.
Juan: O ya no soy tan procrastinador.
Atziri: Me encantaría que eso pasara.
¿Y como banda?, tres palabras que describan a la banda.
Juan: ¿Desde su sonido o desde nosotros?
Atziri: Desde identidad, desde sonido, desde todo.
Santiago: Es contundente
Juan: Si, también estaba pensando en eso. Expansiva, que se expande…
Juan: oh, por dios.
Santiago: No sé, una palabra. podría decir que es muy nuestra
Como que realmente nos representa
Atziri: ¿Genuina?
Juan y Santiago: ¡GENUINA!
Santiago: Porque no hacemos una nota o un acorde o un golpe en la batería para agradarle a nadie, realmente es
Juan: Es resultado de lo que somos, Como individuos de hecho, sumamos y esa suma se expande con fuerza en el escenario
Atziri: Totalmente, muy bonito. Estamos a punto de terminar esta hermosa plática
Juan y Santiago: No, no puede ser
Atziri: A mí me ha encantado bastante, son personas maravillosas
Santiago y Juan: Muchas gracias
Atziri: ¿Pueden recomendarme una canción?
Santiago: ¿De lo que sea?
Atziri: Si, la que traigan el Loop últimamente
Juan: No puede ser, yo apenas anoche me fui a recostar con una
Santiago: Bueno, yo voy a recomendar una que ha estado gravitando en nuestro intelecto. En Colombia hay una banda brutal, Emergente, compañera, que camina con nosotros, Que se llama “Guachez” y tiene una canción que se llama “AZUL”
Juan: AZUL
Santiago: y es magia, Entonces pasense por sus redes y sus plataformas porque “Azul” de Guachez es una cancionsota
Atziri: Ok, escuchenla
Juan: Ya que pusimos la cuota nacional, yo anoche tuve una en Loop y me tiene “wow”
Ya que Sanz confesó que me gustan los beats, Hay una de Deadmau5 con Kaskade y la canción se llama “I remember” y es una mezcla con voz
Santiago: Es una recomendación para mi también, yo no la conozco (Risas)
Atziri: Fantástico, esto sería todo chicos. muchísimas gracias
Santiago: Gracias a ti, Atziri.
Atziri: Les deseo toda la suerte del mundo el día de hoy, lo van a hacer Excelente y yo se que los van a recibir con muchísimo cariño, me ha encantado platicar con ustedes, un gusto tremendo
Santiago: A nosotros también, gracias por tu tiempo y disposición
Juan: Si, y por las preguntas que nos hacen explorar como parte de lo que somos
Santiago: Ojalá todas las entrevistas fueran así
Atziri: Ay, que lindos. Me encanta, espero tener la oportunidad de cuando vuelvan a México tener otra charla con ustedes
Santiago: O incluso cuando tu estes en Colombia
Juan: Si, que así sea
Atziri: Ojalá, Gracias por todo chicos, Nos despedimos Chao
Juan y Santiago: ADIOS.
Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit, sed do eiusmod tempor incididunt ut labore et dolore magna aliqua. Ut enim ad minim veniam, quis nostrud exercitation ullamco laboris nisi ut aliquip ex ea commodo consequat. Duis aute irure dolor in reprehenderit in voluptate velit esse cillum dolore eu fugiat nulla pariatur. Excepteur sint occaecat cupidatat non proident, sunt in culpa qui officia deserunt mollit anim id est laborum.


