
En la frontera entre Ciudad Juárez y El Paso está sucediendo algo más que compras y vitrinas. Un centro comercial decidió dejar de pensarse solo como espacio de consumo para convertirse en un centro de vida donde la música, la comunidad y el arte se encuentran. Desde ahí nace Hora Común, una serie de sesiones en vivo que apuesta por bandas emergentes y alternativas, detonando una escena que cruza el puente fronterizo y se expande hacia todo México.
En esta conversación, Ricardo de Blizz charla con Louis, directora de Hora Común y gestora cultural en FibraShop, sobre el origen del proyecto, la importancia de la frontera, la curaduría, la experiencia de grabar con público y el futuro de esta plataforma pensada para que las bandas nuevas brillen desde un espacio que ha sido resignificado.
Ricardo: Louis, un gustazo. Mi nombre es Ricardo, yo soy parte de Blizz. Somos un medio independiente. Y me gustaría partir con la primera pregunta: ¿cómo nació la idea de Hora Común? No sé si es el caso, pero… ¿qué vacío o necesidad dentro de la escena musical buscaban llenar con este proyecto?
Louis: Bueno, en este caso, Hora Común realmente nace justo de crear plataformas para músicos emergentes, alternativos. Inicia principalmente como una plataforma para talentos fronterizos. Obviamente ya nos hemos expandido y hemos tenido de otros lados.
Pero justo nace como de esta necesidad, que en Ciudad Juárez está pasando algo muy interesante. Yo le echo mucho las gracias o la culpa a la carrera de Producción Musical, ya que acá en Ciudad Juárez es la única universidad que la tiene pública a nivel nacional. La verdad es algo que ha hecho que muchos proyectos en la frontera se formalicen, se tomen en serio.
Y también en El Paso, Texas. Somos frontera con El Paso, Texas, y allá también hay proyectos muy, muy increíbles. También está toda esta escena alternativa de Estados Unidos, que está siendo apoyada por un venue muy importante en El Paso llamado El Obra Palace, con quien también tenemos conexión.
Entonces, nace como de esta idea de formar esta plataforma, obviamente, pero también surge desde uno de nuestros… bueno, surge principalmente por FibraShop. O sea, nosotros… esto no es un proyecto independiente: es un proyecto de un corporativo llamado FibraShop, que lo que busca es crear… dejar de… bueno, nosotros somos un corporativo de centros comerciales.
FibraShop es un corporativo de centros comerciales que está buscando dejar de ser solo un centro comercial para convertirnos en un centro de vida, es lo que le llamamos nosotros. Es más allá del consumo: dar espacio a la música, a la comunidad, a nuevas expresiones artísticas, al apoyo a la cultura.
Yo soy la directora del proyecto Hora Común, sin embargo también soy gestora cultural del centro. Entonces, este proyecto de FibraShop, dentro de sus muchas cosas que hacemos de gestión cultural, es de donde nace Hora Común.
Buscamos, como te decía, lo local. Justo vemos todas estas cosas que están sucediendo en la frontera, en Juárez, en El Paso; muchos artistas están llegando a Juárez como un punto para tocar. Vemos la necesidad… vemos también en El Paso que muchos artistas que a lo mejor no creímos que iban a tocar, están acá en El Paso. Hay mucha escena y también está creciendo mucha escena independiente.
Entonces, ese es el lado, y aquí es donde entra FibraShop a apoyarnos con todo este proyecto. Va súper de la mano porque justo nos ayuda a proyectar lo que nosotros queremos transmitir con nuestra nueva filosofía de centro de vida: la retribución social, el apoyo a la cultura, al arte, a la música, al deporte alternativo y también a apoyar al talento en general.
Ricardo: Oye, está buenísimo. La verdad, entonces además no es solo música. O sea, hay otros esfuerzos o actividades culturales también que abarcan, por así decirlo, ¿no?
Louis: Hora Común es solo música. Hora Común sí es solo música, pero en el corporativo abarcamos todo. Dentro de nuestra nueva filosofía de centro de vida y nuestro nuevo concepto, Hora Común es uno de los proyectos que estamos manejando.
Ricardo: Está buenísimo. Qué chido que existan cosas así. De hecho, tenía dos preguntas, pero creo que ya me las respondiste súper bien con tu explicación.
Louis, por ejemplo, hablando un poquito de la curaduría y el proceso de selección, me interesa saber cómo eligen a los artistas que participan en cada temporada y qué criterios marcan esa selección. Digo, ya mencionaste un poquito la cercanía con El Paso, que eso está buenísimo, pero no sé si existan algunos otros criterios.
Louis: Bueno, la verdad es que hemos colaborado también con… bueno, en la escena fronteriza, como te digo, está muy latente. Hay proyectos muy chidos. En la primera temporada tuvimos dos o tres proyectos fronterizos muy, muy padres.
También tratamos de conectar con gente de Chihuahua, o sea, del estado de Chihuahua. Pero la verdad es que en la curaduría buscamos justo bandas que tengan algo diferente, ¿no? Un diferenciador, algo que… sí, hay muchos proyectos emergentes y tal, pero que justo traigan un diferenciador, algo extra, algo que simplemente marque una pauta.
La realidad es que también hemos colaborado con un festival, una promotoría local que es Norte Shida, con la cual hemos colaborado para traer talentos emergentes de Ciudad de México hacia Juárez.
Como lo fue, por ejemplo, Luca Bocci, Valgur en la primera temporada, Niño Viejo… bueno, Niño Viejo es de Chihuahua, pero también. Y este año, con la segunda temporada, colaboramos para traer a Un Perro Andaluz, a Diles Que No Me Maten, a Mintfield.
Entonces, de alguna manera sentimos que hacemos lo mismo. Algo que nos gusta hacer con Hora Común, y también en nuestros eventos y en la curaduría de FibraShop, por así decirlo, es la formación de públicos. Exponer a todas estas bandas a la gente, que los conozcan, que conozcan ese tipo de música, que vean todo lo que hay nuevo. Entonces sí, ahí es algo raro cómo jugamos con la curaduría.
Ricardo: Sí, es complejo, me imagino, porque quizá a lo mejor de pronto hay proyectos que hasta son una apuesta, ¿no? Me imagino que algo tiene que llamar su atención, pero debe ser complicado de definir.
Y ahorita me entra la duda: ¿qué tanto se involucran los artistas en la ambientación y dirección visual de sus sesiones? ¿O realmente eso está a cargo del equipo de Hora Común y FibraShop?
Louis: La verdad es que abrimos poquito la puerta. Es un diferenciador que tenemos. Por ejemplo, nosotros no estamos haciendo las sesiones en cualquier lugar: las sesiones que hacemos son en un local abandonado dentro de las instalaciones del centro comercial, en un centro comercial normal.
Si tú conoces nuestro centro comercial, es un centro comercial “a diestra y siniestra”, blanco totalmente. Nosotros adaptamos un local y lo ambientamos de alguna manera con iluminación; queremos que se sienta como un gig, pero al mismo tiempo como algo íntimo.
Totalmente la idea es que el talento nos dé ideas y tratamos de incorporarlas. Es como: “Oye, mira, ya sabes cuál es el espacio. Se tiene que sentir como Hora Común, sin embargo, ¿tú cómo ves? Se nos ocurre esto, o tal”. Sí tratamos de involucrarles un poquito para que se sienta como un diferenciador de las sesiones que vemos comúnmente, que están increíbles y posicionadísimas.
Lo que buscamos es un corte un poquito más cinematográfico. No sé si te aventaste algunas, pero cada sesión es diferente. Se siente que es Hora Común, se sabe que es el espacio, pero cada una es distinta. Incluso las tomas: platicamos mucho con los artistas de que algunas tomas van a ser súper diferentes a las otras.
A veces rebotamos con ellos. Por ejemplo, a Seb Rodríguez le cambiamos el stage plot y lo hicimos circular y salió en blanco y negro, porque la vibra visual de Seb Rodríguez sí es muy así. Entonces tratamos de que se vea que es Hora Común, que es nuestro producto, pero que tenga un diferenciador cada sesión. Jugamos mucho con la estética visual y con el concepto tal cual de la banda. Ves muy diferente el de Valgur al de Seb Rodríguez o al de Dalí Mata, por ejemplo. Es justo eso con lo que ahí jugamos.
Ricardo: Está increíble, Louis. De hecho, justo por eso preguntaba, porque cada sesión se siente como que tiene una atmósfera particular. Me imagino que, a pesar de eso, hay una base dentro del equipo que ustedes tienen tanto tecnológica como de personas.
¿Dónde empieza esto? Es decir, ¿cómo dialogan el sonido, la luz e incluso la arquitectura general de la sesión? ¿Se concibe primero la música o primero el entorno?
Louis: La neta, primero tripeamos la música. Tratamos de ser muy “legit”, y tratamos de que, si alguien está ahí, es porque nos gusta, porque tiene totalmente el sentido de estar en Hora Común.
No es como que trajimos un artista porque sí, sino que: “Ok, vamos a escucharlo, está muy chido, tiene sentido que esté aquí en Hora Común”. Y la tarea es tripear: “Ok, ¿cómo se siente la música en este momento?, ¿cómo la podríamos transmitir visualmente?”.
Vemos sus cuentas de Instagram, sus videos, la vibe que tiene el proyecto en ese momento. Obviamente tratamos de que lo visual esté presente de alguna manera y conecte muy bien, aunque no dejamos de seguir siendo Hora Común porque se sigue grabando en el mismo espacio, con estos detalles imperdibles de la sesión, pero con vibras diferentes.
Ricardo: ¡Órale! No, está súper chido. Y ¿cómo perciben…? Ya me comentaste un poquito ahorita, Louis, del tema de la frontera y que incluso por ahí han estado trabajando haciendo vínculos con, no sé, disqueras y cosas por el estilo.
¿Cómo perciben el estado actual de la música emergente en México y, a lo mejor, en Latinoamérica, desde su perspectiva y lo que han podido explorar?
Louis: Yo creo que hay algo súper cool creciendo. Creo que hay muchas bandas que están sorprendiendo muchísimo. Yo estoy súper, súper sorprendida y súper encantada de haber podido tener a Diles Que No Me Maten y ver cómo la están rompiendo; a Valgur, que no paran; a Seb Rodríguez, que la verdad ha sido de los talentos que más hemos visto crecer y que ha tenido muy buena reacción en redes y en nuestro canal.
Obviamente la oportunidad de poderlos grabar ahorita y ver que están creciendo tanto… se ve muy, muy chido. Creo que hay muchas cosas que están sucediendo en la música en general en México, cosas muy interesantes.
Ricardo: No, está increíble. Y, de hecho, ahorita que mencionas eso, en un momento donde la atención es más dispersa, sobre todo en contenidos digitales, ¿cuál es el reto o cómo logran que sus audiencias conecten con la profundidad y el tiempo real de una sesión en vivo? Porque normalmente la tendencia es que la gente consume menos contenidos largos, ¿no?
Louis: Sí. Pues justo, yo creo que hay que atraparlos con lo visual. Como te decía, lo visual pesa mucho. Y también, de pronto, el hecho de que son artistas emergentes que quizá no tienen tantas sesiones grabadas ni tantas variantes de su música, también nos ayuda mucho.
Por ejemplo, nos pasó con Seb Rodríguez: es la sesión con full band y es algo que la gente obviamente no esperaba, ver la full band en vivo y escuchar versiones súper diferentes a lo que tienen en Spotify. Creo que eso también nos ayuda mucho a que la gente se quede, que haga “hook” y vea que es algo diferente.
Ricardo: Ok, ok. Y de pura curiosidad, Louis, me entra la pregunta de: ¿cómo es el proceso de grabación? ¿Tienen un tiempo limitado para hacer la sesión o tienen flexibilidad ahí?
Louis: Tenemos flexibilidad, pero la verdad es que el proceso sí es un proceso. Es bastante trabajo. La preproducción es de un mes, más o menos, a veces más, desde que bookeamos al artista, dependiendo de si lo bookeamos nosotros directamente o si estamos colaborando con alguien.
Por ejemplo, en un día de producción empezamos montando una experiencia más que solo una grabación. Invitamos gente, hacemos dinámicas en redes para que la gente vaya, la idea es que… también invitamos gente de la industria o personas que de alguna manera se conectan con esto.
Es una experiencia íntima: siempre hay de 30 a 50 personas máximo. Se graba y se ve toda la experiencia. Incluso, si la banda quiere que volvamos a grabar la canción, lo hacemos. La gente ve ese tipo de cosas.
A veces grabamos dos bandas en una sola producción, entonces también la gente ve cómo cambiamos de escenario, de iluminación… yo les llamo “ninjas” porque se avientan todo en un ratito. También regalamos drinks, regalamos merch de Hora Común. Es algo así: la gente se avienta este show íntimo con los artistas.
Ricardo: Oye, eso está súper bueno. Creo que se vive diferente. Quizá también para la banda es un incentivo, ¿no? Porque la energía de la gente y todo eso seguro suma a la experiencia.
Y hablando un poquito de la escena y la comunidad: ¿qué les dejó emocionalmente la primera temporada y qué querían o quieren superar o transformar en esta nueva etapa?
Louis: La primera temporada fue algo que yo, la verdad, no… como que no lo dimensionamos tanto porque no teníamos algo tan tangible que mostrarles a las bandas. Entonces sí fue mucho apoyo, la verdad, de las colaboraciones que hicimos, por ejemplo con Norte Shida, que nos apoyó para bajar talentos sin que yo tuviera algo tangible, sin poder decirles: “Mira, esto va a estar muy chido”.
Los artistas se la rifaron al grabar con nosotros y decir “va, se ve que va a ser muy chido”, ¿sabes? Fue un trabajo muy duro, que confiaran en nosotros, que confiaran a pesar del estigma de que somos un centro comercial, el estigma de “¿qué tal si no me gusta cómo me escucho?, ¿qué tal si no me gusta cómo me veo visualmente?”.
Eso fue algo que sí nos dejó pensando, pero confiábamos mucho en nuestro equipo. Sabíamos que iba a salir un buen resultado, siempre con ese tema en mente.
En esta segunda temporada ya estamos más confiados y experimentamos más. En la segunda temporada van a ver cómo experimentamos más y cómo hay talentos muy loquis, muy diferentes. Tenemos a Par Ásito, que inicia nuestra segunda temporada, ya está en YouTube, son chicos de Guadalajara, está increíble, a mí me gusta mucho, la verdad. Es un gran proyecto.
También vamos a tener Entre las nubes, que es un proyecto de Chihuahua que está increíble, de shoegaze, súper padre. También vamos a tener a Mintfield; un proyecto de Juárez–El Paso que se llama Bullet Ballet, que está increíble. Es algo muy, muy chido que me gustaría que la gente conociera.
Vamos a tener a Diles Que No Me Maten. Siento que esta temporada se escucha un poquito más ruda, diferente; una curaduría un poquito… siento que todos tienen algo que conecta, pero sí experimentamos mucho más ya en el lado visual. Sigue siendo Hora Común, seguimos siendo el mismo local y el mismo espacio, pero creo que van a ver un diferenciador visual muy grande y también en el tipo de bandas que ahora nos aventamos a grabar.
Ricardo: No, qué chido, qué chido. La verdad es que sí suena muy interesante. Personalmente, como te mencionaba al principio, Louis, este tipo de proyectos para mí son mis favoritos, porque siempre es fácil colgarse de lo que ya está ahí formado, pero cuando le apuestas a cosas, a ideas, a proyectos, creo que es lo más complicado.
Y qué chido que haya crecido y que ya estén hablando de una segunda temporada. Tengo un par de preguntas adicionales para ti, Louis.
¿Cómo imaginas, o cómo imaginan, que Hora Común puede evolucionar en los próximos años? ¿Han pensado a largo plazo en temas de llevar el proyecto a otros lados, a otras geografías, colaboraciones, alguna expansión, etcétera?
Louis: Ojalá. Sí, obviamente somos, como te comento, un centro de FibraShop, que tiene 19 plazas alrededor del país. Estaría increíble girarlo. Obviamente sería algo muy loco, pero más allá de eso, yo creo que en unos años nos vemos buscando un posicionamiento.
Queremos seguir apoyando a bandas emergentes y a bandas que estén creciendo. No queremos romper eso. No queremos competir con sesiones que tienen talentos ya muy establecidos y que probablemente nos van a dar como… sí, ya están muy conocidos y posicionados.
Queremos que esta sea la plataforma para dar a conocer talentos emergentes. Queremos lograr que la gente, si ya llegaste a Hora Común, sepa que te van a volver a ver y que, si eres una banda nueva, vas a brillar. Eso es lo “dreamer”, lo que queremos llegar a lograr.
Y, como te decía, algo bien importante que va de la mano con nuestro concepto de centro de vida es la retribución social y el apoyo al arte y la cultura. Y no dejar de lado la resignificación de los espacios: resignificar un espacio de comercio en un lugar de cultura, de arte, de música, y que eso también llegue a impactar a nuestro proyecto principal, que es Centro de Vida.
Ricardo: Perfectísimo, te agradezco mucho. Y más que… bueno, sí es una pregunta, pero más bien sería para las personas que van a descubrir Hora Común a través de esta entrevista.
Si alguien tuviera interés en compartir su información o llegar a algún punto de contacto, ¿cuál sería la vía ideal para ustedes?
Louis: La vía ideal yo creo que es Instagram, ahí en el Instagram de Hora Común. De todas maneras… voy a decir algo ahí controversial, pero: queremos hacer una convocatoria a nivel nacional para conectar con talentos emergentes a nivel país.
Todavía estamos en proceso de eso, pero sí queremos abrirnos y conocer proyectos de distintos lugares. Queremos conocer proyectos porque justo esa es la idea principal: ser una plataforma.
Ricardo: Está increíble. Pues qué bueno, vamos a estar pendientes de esa convocatoria. Honestamente lo pregunto porque, nosotros que también estamos involucrados en temas de emergentes, todo el tiempo vemos gente buscando oportunidades, ¿no? Y hay proyectos que valen mucho la pena.
Qué chido que existan, de nuevo, este tipo de esfuerzos. Mucho éxito, Louis, un gusto. Estamos pendientes de la segunda temporada y vamos a estar compartiendo la entrevista en nuestros canales, en nuestra página y en nuestras redes sociales. Mucho éxito.
Louis: Muchas gracias.
Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit, sed do eiusmod tempor incididunt ut labore et dolore magna aliqua. Ut enim ad minim veniam, quis nostrud exercitation ullamco laboris nisi ut aliquip ex ea commodo consequat. Duis aute irure dolor in reprehenderit in voluptate velit esse cillum dolore eu fugiat nulla pariatur. Excepteur sint occaecat cupidatat non proident, sunt in culpa qui officia deserunt mollit anim id est laborum.