Entrevista con EGOISM: El indie pop australiano y la búsqueda de la autenticidad

Desde las vibrantes calles de Sídney, Australia, hasta resonar en los corazones de una audiencia global, Egoism ha evolucionado de ser una simple amistad escolar a convertirse en un proyecto musical cargado de emociones sinceras y paisajes sonoros etéreos. Esta banda ha tejido un tapiz de experiencias personales y influencias musicales que los distingue en la escena indie. En esta entrevista exclusiva, Olive Rush (Co-Vocalista, Guitarra, Bajo) nos abre las puertas a su mundo creativo, compartiendo los desafíos inherentes a ser una banda independiente sin sello discográfico, las diversas influencias musicales que nutren su sonido único, y el proceso íntimo de transformar vivencias personales en canciones que conectan profundamente con sus oyentes. Descubre cómo la nostalgia de los años 2000 se fusiona con la energía contemporánea para crear una experiencia auditiva inolvidable.

Egoism no solo crea música; construyen narrativas que resuenan con la melancolía de una película coming-of-age de los años 2000 y la euforia palpable de los festivales modernos. Sumérgete en una conversación reveladora donde Olive comparte como han navegado por las complejidades de la industria musical australiana, manteniendo siempre su independencia creativa. Desentraña los secretos detrás de la icónica «2008 Honda Civic Tour,» una oda a la autenticidad y al espíritu aventurero. Además, descubre qué hace que la propuesta musical de Egoism sea tan especial y accesible para nuevos oyentes en México y América Latina, abriendo un puente sonoro entre continentes.

 

Ricardo: Ustedes son de Sídney, Australia, y ahora mismo están en el futuro. Pero es genial tener esta entrevista con ustedes, conocer más sobre ustedes y sobre el proyecto.

Me gustaría empezar hablando un poco sobre sus inicios y la evolución del proyecto, Tengo entendido que antes de Egoism eran amigos cercanos, ¿cierto?. Así que me preguntaba, ¿qué los llevó a convertir esa amistad en un proyecto musical?

Egoism (Olive): Bueno, creo que siempre fuimos musicales. Siempre estuvimos haciendo música juntos. Para ser honesto, rara vez hubo un momento en el que fuéramos amigos y no estuviéramos hablando de música o haciendo música juntos. Lo que pasó fue que mejoramos mucho en ello. Dejó de ser solo algo de lo que hablábamos y se convirtió en algo que realmente hacíamos.

Nos hicimos amigos porque hablábamos de música. Íbamos en el autobús escolar y decíamos cosas como: “Me gusta esta banda. ¿A ti te gusta esta banda?”. Así que, de alguna manera, siempre fue el objetivo ser una banda.

Ricardo: Eso es genial. Y ya que mencionas eso, hablando desde un punto de vista personal, no solo como banda o desde la amistad, ¿cuáles fueron sus primeras experiencias con la música?, ¿Cuáles fueron sus primeras influencias antes del proyecto?

Egoism (Olive): Yo crecí tocando el violín. Lo cual es genial. Me gustaba, pero en el fondo siempre quise ser cantante, creo. Quería tocar la guitarra y cantar. Pero nunca lo hice realmente hasta la secundaria, cuando tenía unos 12 años.

Pero en realidad, ese era todo mi mundo musical, siempre estaba tocando. Fui parte de esta escena en Sídney en la que, básicamente, siempre estaba tocando. Escuchaba mucho a The Beatles mientras crecía. Pero principalmente era solo eso, The Beatles y música clásica.

Creo que realmente fue solo hasta que estuve en sexto año de primaria, un poco antes de eso, cuando tuve más acceso a música. 

Pude entrar a Internet y descubrir más cosas. Antes de eso, literalmente solo tenía los CDs que mis padres tenían en casa. Y eso era todo.

Y los CDs que tenían mis padres eran muy limitados. Solo música clásica y The Beatles.

Ricardo: Bueno, The Beatles es una gran influencia para cualquiera, así que fue una buena opción. En los primeros años de la banda, cuando iniciaron el proyecto, sé que se llamaban solo «Ego» y que empezaron como un grupo de cuatro miembros. Me dio curiosidad saber qué los llevó a cambiar el nombre y a la transición hacia un dúo.

Egoism (Olive): En realidad, ahora somos un trío. Bueno, en ese entonces estábamos en la escuela secundaria y simplemente pensamos que «Ego» era un nombre genial. Pero, por supuesto, ya estaba tomado. Había otros artistas en nuestra ciudad con el mismo nombre, y uno de ellos nos envió una carta de cese y desista a través de sus abogados. Cuando recibimos la notificación, al principio le dijimos que se fuera al demonio, pero luego nos amenazó con acciones legales y pensamos: «Mejor lo cambiamos».

Además, en ese momento éramos cuatro personas en la banda, pero cuando terminamos la secundaria, cada quien tomó su propio camino. Los otros dos integrantes se fueron a viajar por Europa por bastante tiempo, y cuando regresaron, ya no estaban tan interesados en la banda. Así que decidimos seguir adelante por nuestra cuenta y buscar nuevos integrantes. Nos llevó algo de tiempo, pero eventualmente encontramos un nuevo baterista.

Ricardo: Claro, así que por eso ahora son un trío. Es muy común cuando eres joven no pensar en cuestiones legales ni en los cambios que puede sufrir la alineación de la banda. Todo esto es parte del crecimiento de un proyecto.

Egoism (Olive): Exactamente.

Ricardo: Y hablando de esos primeros años, si no me equivoco, su primer EP salió en esa época. Con el tiempo, ¿se han distanciado de ese trabajo? ¿Cómo ven ese EP hoy en día y qué aprendieron de esa experiencia?

Egoism (Olive): Bueno, ese EP lo grabamos cuando estábamos en la secundaria. Mucho de lo que es Egoism hoy en día se basa en que hacemos muchas cosas por nuestra cuenta. Grabamos casi todo lo que está en Spotify nosotros mismos, lo que nos permite conseguir los sonidos específicos que nos gustan y hacer que la banda suene como queremos.

Sin embargo, ese primer EP lo grabamos en un estudio, y la verdad es que no teníamos idea de lo que hacíamos. Solo entramos, tocamos y los productores tomaron muchas decisiones por nosotros. Tiene sentido, porque teníamos 17 años, pero sinceramente, no nos gusta. Lo escuchamos ahora y pensamos que es terrible.

Además, fue grabado cuando aún éramos cuatro integrantes, así que cuando empezamos a hacer y lanzar música otra vez en 2018, sólo Scout y yo, sentimos que era un nuevo comienzo.

Ricardo: Tiene mucho sentido. Al final, si no te sientes representado por esa música, es comprensible que quieras distanciarte de ella. Tuvieron la oportunidad de abrir conciertos para bandas como Last Dinosaurs entre otras. ¿Cómo recuerdan esa experiencia y qué impacto tuvo en su carrera?

Egoism (Olive): Fue increíble. Son una banda realmente buena y esa gira fue muy reveladora para nosotros. Nos dimos cuenta de cómo funciona realmente una banda consolidada. Suben al escenario y simplemente lo dan todo, sin preocuparse por nada más. Para ellos, era como si fuera un día más, mientras que para nosotros era algo muy emocionante. 

Recuerdo que comparaban mucho al público australiano con el de México. Decían que la audiencia en Australia estaba bien, pero que debíamos ver cómo era en México.

Ricardo: ¿En serio?

Egoism (Olive): Sí, decían que la energía del público en México era mucho mejor. Me pareció muy inspirador.

Ricardo: ¡Es un dato curioso!. Tuve la oportunidad de ver a Last Dinosaurs en Guadalajara hace dos o tres años. Fue en un lugar pequeño, pero con muchísima adrenalina y energía. Probablemente fue parte de esa gira o cerca de esas fechas. Hay una gran conexión entre México y Australia en cuanto a la música. Muchas bandas australianas vienen constantemente a tocar aquí. En general, hay una fuerte conexión en Latinoamérica con géneros como el dream pop, shoegaze e indie. Estoy seguro de que Egoism sería una gran opción para el público mexicano.

Egoism (Olive): ¡Eso espero! Aunque México está muy lejos, prácticamente en el otro extremo del mundo. He notado que en los comentarios de YouTube muchas personas piden que vayamos a México y Brasil. También hay muchos mensajes de Guatemala diciendo «¡Vengan a Guatemala!». Es interesante.

Ricardo: Tal vez algún día puedan venir. Sé que es un viaje largo.

Egoism (Olive): Sí, pero mira, anoche Last Dinosaurs tocó en Perú por primera vez y estaban sorprendidos porque no muchas bandas tocan en Perú. Ellos han tocado en México muchas veces, al igual que nuestros amigos de la banda Vacations. ¿Los conoces?

Ricardo: ¡Sí, los conozco!

Egoism (Olive): Ellos son de Newcastle, muy cerca de Sídney, y los hemos conocido desde hace años. Hemos visto su crecimiento y ellos han ido muchas veces a México, pero nunca han tocado en Perú, Colombia o Ecuador. Me gusta la idea de viajar a lugares menos comunes para bandas australianas y tocar ahí. Sería una experiencia increíble.

Ricardo: Exactamente. Hablando de su música, en los últimos años han lanzado varios sencillos como Sydney, Getting Older y Melbourne, todos en 2024. ¿Cómo reflejan estas canciones su crecimiento personal y artístico?

Egoism (Olive): Bueno, estas canciones forman parte de un proyecto en el que, por primera vez, trabajamos con un coproductor y grabamos en un estudio. Siempre hemos hecho todo por nuestra cuenta, pero esta vez trabajamos con Robbie Desa, lo cual fue una experiencia completamente nueva. 

Grabamos muchas de las baterías y guitarras con él, aunque también mantuvimos parte del proceso de grabación en casa. La diferencia principal fue que tuvimos acceso a un ingeniero profesional que nos ayudó a perfeccionar cada detalle. Nunca habíamos tenido esa oportunidad antes. Siempre grabábamos por nuestra cuenta y luego enviábamos el material para la mezcla y masterización. Pero esta vez, poder estar en el estudio y pulir cada parte con alguien experto nos dio mucha confianza.

Aunque ya estoy pensando en lo próximo que queremos hacer, este año tenemos música más animada que refleja hacia dónde vamos. Algo que me encanta de Last Dinosaurs es la energía alta de sus shows; es como una fiesta. Nuestra música anterior era más triste y reflexiva, acorde a cómo éramos en ese momento: introvertidos, tímidos y algo melancólicos. Ahora somos más seguros y estamos listos para crear energía y festivales donde todos bailen nuestra música.  Aunque es difícil porque mucha energía en las grabaciones viene de una buena ingeniería, es más fácil hacer música tranquila en casa que algo explosivo en el estudio.

Ricardo: Absolutamente. Y hablando de tu sencillo más reciente, ¿cuál es la historia detrás de esa canción? ¿Qué lo inspiró?

Egoism (Olive): Es un poco embarazoso, pero escribí esa canción sobre mi novia de la secundaria. Después de romper, pasamos por un periodo sin contacto que me molestó mucho porque no quería tener contacto con ella aunque fui yo quien terminó la relación. Luego de seis meses, ella comenzó a contactarme mucho otra vez, lo cual me hizo sentir impotente y asustado. Años después escribí una canción sobre esa experiencia: sobre cómo sentí que todo estaba bajo sus términos y descubrí cosas que hacía a mis espaldas.

La línea «Te encontraste buscando algo más allá del pensamiento autocrítico» resume mi crítica hacia ella. Yo siempre reflexionaba sobre cómo causar el menor daño posible, mientras ella parecía actuar solo para su propio beneficio. Es también un mensaje para mi yo más joven, reflejando quién era a los 16 o 17 años.

Ricardo: ¿Sus canciones suelen basarse en experiencias personales o surgen espontáneamente según las circunstancias?

Egoism (Olive): Sí, todas las canciones se basan en cosas que realmente sucedieron. No podría escribir sobre algo que no viví porque simplemente no sabría qué decir.

Ricardo: Claro. Muchas de sus canciones tienen un aire nostálgico y etéreo. ¿Qué influencias o emociones predominan cuando creas música?

Egoism (Olive): Cuando escribo canciones, persigo la emoción de la emoción misma: lo que me entusiasma más en ese momento. Aunque el producto final pueda expresar alegría o tristeza, el proceso creativo no está predeterminado; simplemente surge automáticamente. 

Creo que el elemento nostálgico proviene de nuestro amor por las guitarras con mucho reverb y vibrato, reminiscente del dream pop y shoegaze de finales de los 80 y principios de los 90, junto con la música indie de nuestra infancia en los años 2010.

Ricardo: Hablando de tus planes para este año y el próximo, ¿tienes pensado lanzar otro EP o álbum? ¿O seguirás explorando el formato de sencillos?

Egoism (Olive): Tenemos mucha música saliendo este año; eso es todo lo que diré por ahora. Además planeamos grabar más porque tenemos otras canciones listas pero aún no grabadas.

Ricardo: Eso suena genial para nosotros como audiencia. ¿Cómo equilibras tu independencia creativa con las expectativas del público y el panorama musical actual?

Egoism (Olive): El equilibrio es complicado; tiendo a estresarme mucho por todo. Al ser una banda independiente sin sello discográfico, hacemos casi todo nosotros mismos: desde la producción hasta la gestión del día a día. Solo somos nosotros dos en la banda, nuestro manager y nuestro agente de reservas; recientemente empezamos a trabajar con una empresa para tareas detrás del escenario y distribución.

Es mucho trabajo, especialmente viviendo en una ciudad cara como Sídney. Vivimos con nuestros padres para tener tiempo suficiente para dedicarnos a la música mientras trabajamos en empleos paralelos; si viviéramos fuera no tendríamos tiempo para perseguir este nivel artístico.

Ricardo: Eso es muy común entre artistas independientes. ¿Cómo ves el estado actual de la música en Australia? ¿Hay artistas emergentes que te emocionen o algo interesante sobre la escena musical allí?

Egoism (Olive): La industria musical australiana es peculiar; no estoy directamente involucrado en ella pero el panorama underground es increíblemente diverso. Cada fin de semana voy a shows diferentes con música ecléctica e innovadora. En Sídney hay una creciente escena basada en R&B y hip-hop que está ganando fuerza rápidamente.

Australia siempre ha tenido una fuerte preferencia por bandas de indie pop e indie rock, algo que también me encanta. Aunque algunos dicen que está disminuyendo, yo creo que simplemente se está diversificando. En Australia, la gente busca ahora una variedad más amplia de géneros musicales, pero somos un país pequeño y eso dificulta tener una industria musical diversa y sostenible. 

El éxito de la música australiana en el pasado se basó en enfocarse en un estilo específico, a menudo asociado con música predominantemente blanca, lo que nos ha dado bandas como Tame Impala y King Gizzard & The Lizard Wizard. Aunque esto ha funcionado bien, la nueva generación parece estar un poco cansada de ello porque se siente como algo que les gusta a nuestros padres.

Ricardo: Es un buen punto y tienes toda la razón.

Egoism (Olive): Estamos en una especie de necesidad de un momento decisivo, como un cambio real hacia una nueva era. Pero nunca se sabe qué va a pasar; es fácil predecir cosas pero siempre hay sorpresas.

Ricardo: Vi en Instagram que has estado compartiendo tu «2008 Honda Civic Tour», que incluye fechas por Australia. ¿Cómo surgió la idea de esta gira y qué la hace especial para ti?

Egoism (Olive): Surgió porque siempre manejamos a todos lados. Australia es enorme y las ciudades están muy separadas; toma todo un día conducir de una ciudad a otra. Siempre lo hacemos en mi auto, un Honda Civic 2008, y esto se convirtió en una broma interna dentro de la banda. Empezamos a mencionarlo tanto que los fans comenzaron a preguntarnos si íbamos a llegar a los shows en el Honda Civic. Decidimos llamarlo oficialmente «2008 Honda Civic Tour» porque literalmente estaremos recorriendo todo en ese auto.

Ricardo: Eso es genial. Me encanta cómo transformas cosas comunes de tu vida en parte de tus proyectos musicales. Finalmente, para las personas que aún no los conocen, especialmente en México y América Latina, ¿cómo describirías Egoism en palabras simples para quienes están descubriendo su música?

Egoism (Olive): Creo que nuestra música trata mucho sobre emociones confesionales y sinceras. Siempre decimos que es como la canción que ponen al final o al principio de una película sobre el paso a la adultez, especialmente esas películas de los años 2000. Es música para momentos significativos.

Ricardo: Me encanta esa descripción; ahora entiendo mejor la referencia. Gracias por tomarte el tiempo para hablar conmigo hoy y darnos un vistazo a tu mundo y tu música. Les deseamos lo mejor en esta emocionante etapa de su carrera y estaremos atentos a su nueva música.

Egoism (Olive): Muchas gracias. Fue un placer hablar contigo.

Ricardo: Igualmente, Olive. ¡Hasta luego!

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit, sed do eiusmod tempor incididunt ut labore et dolore magna aliqua. Ut enim ad minim veniam, quis nostrud exercitation ullamco laboris nisi ut aliquip ex ea commodo consequat. Duis aute irure dolor in reprehenderit in voluptate velit esse cillum dolore eu fugiat nulla pariatur. Excepteur sint occaecat cupidatat non proident, sunt in culpa qui officia deserunt mollit anim id est laborum.

Escucha a EGOISM: